डिजिटल अँध्यारो

डिजिटल अँध्यारो

तोमनाथ उप्रेती

क्लिकको आवाज, चुपचापको हाक,
इलेक्ट्रोनिक नदीमा बहन्छन् छायाहरू।
पासवर्ड मेरा, कुना–कुनामा गुमेको,
मेरा रहस्य झरिरहेका छन् तारामाथि,
अँध्यारो सञ्जालमा, जहाँ छायाले पनि लुकेको अनुहार देख्दैन।

फोनको स्क्रिन मेरो विश्वको झ्याल,
एकै छाप, लाखौं कथा,
तर हाँसोमा लुकेको कालो काटु—
फिसिङको जालमा परेका मनहरू,
ब्ल्याकमेलका ती चित्कार सुनिँदैनन्।

साइबर अपराध, अदृश्य भूत,
आत्मसम्मान खोसेर हासो उडाउँछ।
डाटा चोरी, नकली प्रोफाइल,
मान्छेको आत्मा बेचिन्छ बिट्स र बाइट्समा।
साइबर स्पेस—नदी होइन, विषालु ताल हो,
जहाँ छल–छलले सताउँछ, अनि आशा डुबाउँछ।

सोसल मिडियामा फैलिने अफवाह,
जस्तो विषालु फूल,
राम्रो अनुहारमा कालो मुख लुकाएको।
यी हाँसो र रियायतमा लुकेको तीर,
युवा मुटुमा घोच्छ,
विश्वास र मित्रता चिच्याएर भाग्छन्।

 हामी प्रगतिको गीत गाइरहेका छौं,
जबकि प्रविधि हामीलाई शिकार बनाउँदैछ।
तर मानव विवेक बिना, तिनीहरू केवल चम्किलो बिनाको बन्दुक।
हामी सजग हौं भन्ने गर्वमा,

शिक्षकको पाठशाला, स्कूलको कम्प्युटर,
जहाँ बालबालिकालाई सिकाइन्छ डिजिटल अनुशासन,
साइबर कानून, जालझैँ फैलिएको,
तर अपराधी चुपचाप मुस्कुराउँछ।

डिजिटल संसार, चम्किलो भित्ता भित्रको अँध्यारो,
जहाँ “सुरक्षा” केवल एउटा मिथक।
हामी उज्यालो खोज्छौं,

जहाँ मानवता र प्रविधि हात समाएर नाच्छन्,
तर केही क्लिकले मानवता हराउँछ।
साइबर अपराधको नदीमा,
हाम्रो चेतना मात्र डुबेको छैन,
साथै हाम्रो विश्वास, मित्रता र शान्ति पनि बहिरहेछन्।