ठेक्काको उत्सव
– तोमनाथ उप्रेती

सरकार उठ्छन्
सुनसान महलबाट
हातमा भव्य कलम
जिब्रोमा मोतीको मुस्कान।

देशको ढुंगे सडक
र धुलोको महासागरमा
त्यो मुस्कान बोटको छाल जस्तै फ्याकिँदै छ,
अन्धकार फैलाउँदै।

ठेक्का सम्झौताहरू
जनताको करको रगत पिउँदै
कसैले छाँड्दैन
कसैले दाँत काट्दैन
सिर्फ सरकारी कोषको रक्तमासुमा डुबुल्की मारीरहेको छ।

नियमावली र ऐन
नीरव, मृत अक्षर जस्ता
जसलाई हेरेर ठेक्का व्यवसायी हाँस्छन्
मन्त्रीहरू नाच्छन्
र जनता बेसरम भेडा जस्तै पर्खन्छन्।

ठेक्का तोडियो 
सरकारले शंख बजाउँछ
मृत्युको कपाल काटेर उत्सव मनाए झै
“हेर, हामी सुशासनको मानक!”
अर्थतन्त्रको पेटमा धुलो हामफालिएको छ।

निर्माणस्थलहरू बन्छन् युद्धभूमि
जहाँ इन्जिनियरिङको धर्मलु हतियार
अन्धाधुन्ध उचालिँदै छ।

सञ्चार माध्यम पंख फैलाएको गरुड जस्तै
ठेक्का तोड्ने ‘महाबली’लाई फूल र तालीले स्वागत गर्छ।

कानुनले भने:
“यदि गल्ती भयो भने क्षतिपूर्ति तिर्नु पर्छ!”
तर यहाँ त्यो कानुन जस्तै छ
भूतको ओढारमा हराएको ढुङ्गा

व्यवस्थापनको विज्ञान
सार्वजनिक धनको आत्मा
सबै बेखबर
सबै अनुत्तरदायी

सार्वजनिक निकाय
व्यवसायी
मन्त्री
सबै एकै गुफामा बन्द बन्दर जस्तै
जो करारको मिठो फल चाट्दै छन्
तर जनताको प्यास र विकासको रोटी भुलेका।

सुशासनको सपना
बलिउडको ब्लकबस्टर जस्तै
सजावट मात्र चम्किलो
वास्तविकता धुलोमा दबी।

सार्वजनिक खरिद
निर्माण आयोजना
सरकारको मुस्कान
सबै सिँगारिएको मञ्जरी जस्तै।

जनताको करको रगतले उब्जिएको धान
भत्किएको पुल
भत्किएको विश्वास
यो छ हाम्रो आधुनिक महायुद्ध।