मोरङको माटो : चेतनाको शंखध्वनि

मोरङको माटो : चेतनाको शंखध्वनि

तोमनाथ उप्रेती

मौन माटोमा मुक्ति मञ्जरी फुल्छ,
पसिनाको पवित्र पग्लावटमा परिश्रमको पराग झर्छ,
शोषणका शूलहरूमा शान्तिको सौरभ सर्छ,
र सपनाका सुषुप्त सरोवरमा सहृदयताको सूर्य उदाउँछ।

धूलोमा दन्त्यगाथा झुल्किन्छ,
सालका सयौं ससाना सपनाहरू शिरमा समर्पित सिँगार लगाउँछन्,
सत्ताको सजिलो स्वार्थ, स्वप्नहरूमा साँझजस्तै सर्छ,
तर चेतनाको चेतनाले चिरकालसम्म चिरस्थायी चेत राख्छ।

भूतकालका बगेका बलिदानी भँगालाहरू,
आशाका अजम्बरी आँखा भएर आँधी चिरेर उभिन्छन्,
र उर्वरता उर्वर माटोमा उच्छ्वासित हुन्छ,
जहाँ मुक्तिको मलिला मृदु मन्द मर्मर निस्कन्छ।

नदीजस्तो न्यानो निःशब्द न्यानोपात बग्छ,
गहिरो गम्भीरता गगनसँग गुफा बन्छ,
तर आत्माको अन्तस्थलमा उज्यालो उजागर हुन्छ,
र असिम सम्भावनाका सङ्कल्पहरू समर्पित हुन्छन्।

धर्म, दायित्व र दिग्भ्रमित दुर्दशामाथि दानवीकृत डरले ढाक्न खोजे पनि,
मोरङको मनोभूमिमा मुक्तिको मधुर मदन मन्दिर गुञ्जिन्छ,
शोषणको शृङ्खलाहरू शोणितमा सिमट्न खोजे पनि,
स्वतन्त्रताको स्वर्णिम स्पर्शले सबै सन्धि भत्काउँछ।

जीवनका जलदहरूले जुगौँदेखि जमेको जूनको झिल्कोलाई
जागृतिको ज्वलन्त ज्योति बनाएर जनतामा जगाउँछन्,
शक्ति क्षणिक छ, चेतना चिरकालीन छ,
र माटोको मौनता आत्माको अडानमा अनन्त छ।

यस माटोमा मनुष्यताको मुक्तिबोधको मधुर महाकाव्य लेखिँदै छ,
जहाँ करुणाको करुणामयी काँठमा कर्तव्यका कणहरू कुदिँदै छन्,
अस्तित्वको आत्मीय आह्वानले आलोकित आकाशको आभा फैलाउँदै छ,
र प्रेम, परिश्रम र पवित्रताको पाउजुमा परिवर्तनको पदचाप गुन्जाउँदै छ।

मोरङको माटोको मौनता हाम्रो मर्मको मन्त्र हो,
आत्माको अभ्यन्तरमा अटल आदर्शको आरोहण हो,
अदृश्य आकाशमा अनन्त आस्था,
र पृथ्वीको पवित्रता सँगै पाइला चाल्ने चेतनाको चिरजीविता हो।