कविताः भूराजनीतिक बगरमा देशको सास  

कविताः भूराजनीतिक बगरमा देशको सास

तोमनाथ उप्रेती

काँचुली फेर्ने हिमालको काखमा,
माटोको मुटुमा मुण्डिएको एक आकाश छ,
जहाँ नक्सामा मात्र हैन, नसा–नसा भित्र
देशको स्वाभिमान बग्छ,
— अनन्त हावा भएर, अविचल विश्वास भएर।

गगनको गहिराइमा गुन्जिन्छन्
बीआरआईका बादल, आईपीएसका बिजुलीहरू,
र सुदूर सपनाहरूमा जलद गतिका रेलमार्ग,
तर देश अझै हाम्रै पाउको छायामा काँपिरहेको छ,
पिङमा झैँ दुई छिमेकी शक्तिहरूको हावामा झूलिरहेको छ।

सन्धिका सन्धिहरूमा, संविधानका अनुच्छेदहरूमा,
नाकाबन्दीका अन्धकार र सडकमा झर्दै गरेको बर्षाजस्तै
विदेशी हस्तक्षेपको छाया पसिरहेको छ।
यसरी पस्दा पनि हामी
शीतल पवन भएर पखालिन सक्छौं कि भनेर,
साँस सन्काइरहन्छौं कञ्चन रातहरूमा।

विदेशी सहायता र वैदेशिक लगानीका रेखाचित्रमा,
अक्षरहरूमा बस्ने स्वाभिमानको सर्प उधुम मच्चाउँछ,
याद गर, हामी केवल कागजका नक्सामा मात्र हैनौं,
हाम्रो हरियो वन र नीलो खोला, कालो माटो,
अनि पहेंलो गहुँको थुनामा बाँधिएको आकाश पनि हौं।

ओ हिमाल! तिमी मात्र छैनौ,
हामी हौं रक्तिम रोटी र पिलपिले बालकहरूको हाँसो,
हामी हौं प्रचण्ड पवन र मौन पहराहरू,
हामी हौं वीरगति, विश्वास, विद्रोह र विचारहरूको विराट रूप,
जसले सन्तुलनमा समदूरी खोज्छ,
अनि निष्पक्षतामा राष्ट्र निर्माणको नौका जोख्दछ।

नेपाल! तिमीलाई त म बोलाउँछु —
भूराजनीतिक बगरमा उठ एक सुनामी भएर,
अडिग भएर बग, स्वाभिमानको सिँचाइ गर,
सपना हरेली भएर फैल, राष्ट्रियताको गन्ध भएर फिँज।
शब्दहरूको युद्ध र कूटनीतिक हावाहुरीबीच,
तिमी गगन छुने कञ्चन हिमाल नै हौं,
निस्वार्थ, निर्मल, निडर।

आज, यहाँबाट सुरु गरौं —
भूराजनीतिक बगरमा आत्मनिर्भरता रोप्ने बीउ,
र हाम्रो भूगोललाई वरदानमा बदल्ने व्रत,
सगरमाथाको शिखर भएर, लुम्बिनीको दीप भएर,
विश्वशान्तिका पहरेदार भएर।