आत्मिक चेतना र मानवीय सहानुभूतिको सुन्दर संगम तोमनाथ उप्रेती

आत्मिक चेतना र मानवीय सहानुभूतिको सुन्दर संगम

तोमनाथ उप्रेती

उपसचिव, नेपाल सरकार

मानव जीवन  भौतिक संसारको अनुभवमा सीमित छैन। जीवनको गहिराइमा पुग्ने हो भने, मानिसले आफ्नो आत्मा, हृदय र चेतनासँग संवाद गर्न सिक्नुपर्छ। यही संवाद हो, जसले हामीलाई  आफ्नै स्वार्थ र आकांक्षामा सीमित नराखी, अरू मानव प्राणीहरूप्रति संवेदनशील र सहानुभूतिशील बन्न प्रेरित गर्छ।

हाम्रो वर्तमान जीवन शैली धेरै हदसम्म भौतिकतावादी छ। मानिसले आफ्ना आवश्यकताहरूको खोजीमा जीवन विताउँछ, तर अक्सर आफ्नो आत्मा, हृदय र चेतनालाई बिर्सन्छ। यसै बिर्सने प्रक्रियाले मानवतालाई कमजोर बनाउँछ। आत्मिक जागरणले हामीलाई हाम्रा भित्री भावनाहरू, विचार र जीवनको उद्देश्यतर्फ फर्काउँछ।

आत्मिक जागरण धर्म वा पूजा प्रक्रियामा सीमित छैन। यो चेतनाको उचाई हो, जहाँ व्यक्ति आफ्नो अस्तित्व, सोच र भावनालाई बुझ्ने प्रयास गर्छ। जब मानिसले आफ्ना आन्तरिक अवस्थाहरूको अवलोकन गर्न थाल्छ, तब उसले आफ्ना दोष, कमजोरी र संवेदनशीलताहरूलाई पनि चिन्न थाल्छ। यो प्रक्रिया  आत्म–साक्षात्कार मात्र होइन, सामाजिक सम्बन्ध र मानवतामा  प्रभाव पार्ने यात्रा पनि हो।

मानव जीवन चेतनाको क्रमिक जागरण र संवेदनाको विस्तारको एक गहिरो यात्रा हो। जब मानिस बाह्य संसारका चञ्चल आकर्षणहरूबाट फर्केर आफ्नै अन्तर्मनतर्फ उन्मुख हुन्छ, त्यतिबेला आत्मिक चेतनाको बीउ अंकुराउन थाल्छ। यही चेतनाले मानिसलाई केवल “म” को सीमाबाट माथि उठाएर “हामी” को विशाल भावभूमिमा पुर्याउँछ। यस यात्रामा मानवीय सहानुभूति केवल भावना होइन, एक आध्यात्मिक अनिवार्यता बन्छ।

आत्मिक चेतना आफूभित्र रहेको शाश्वत, शुद्ध र अविनाशी तत्वको अनुभूति हो। यो कुनै बाह्य उपलब्धि होइन, न त कुनै देखिने उपलब्धि यो त अनुभूतिको मौन गहिराइ हो, जहाँ अहंकार विलीन हुन्छ र सत्यको स्पर्श हुन्छ। जब मानिसले आफ्नो वास्तविक स्वरूपलाई चिन्ने प्रयास गर्छ, उसले बुझ्न थाल्छ कि जीवन व्यक्तिगत लाभ र हानिको खेल होइन, बरु एक आपसी सम्बन्धहरूको जाल हो, जहाँ प्रत्येक प्राणी एक अर्कासँग गहिरो रूपमा जोडिएको छ।

यही बोधले सहानुभूतिको जन्म गराउँछ। सहानुभूति अरूको पीडालाई बुझ्ने मात्र होइन, त्यसलाई आफ्नै अनुभूतिका रूपमा ग्रहण गर्ने क्षमता हो। जब आत्मिक चेतना जागृत हुन्छ, तब मानिसले अरूको दुःखलाई पराया ठान्दैन उसले त्यसमा आफ्नै अंश देख्छ। यही बिन्दुमा सहानुभूति केवल नैतिक गुण नभई एक आध्यात्मिक सत्य बन्छ। किनकि जब “म” र “अरू” को भेद क्रमशः मेटिँदै जान्छ, तब करुणा स्वाभाविक रूपमा प्रवाहित हुन थाल्छ।

यस संगमको अर्को महत्वपूर्ण पक्ष यसको सामाजिक प्रभाव हो। जब व्यक्तिहरू आत्मिक रूपमा जागृत र सहानुभूतिशील हुन्छन्, तब समाजमा शान्ति, सहकार्य र सद्भावको विकास हुन्छ। हिंसा, द्वेष र विभाजनका भावहरू क्रमशः कमजोर हुँदै जान्छन्। यसरी आत्मिक चेतना र सहानुभूतिको समन्वयले केवल व्यक्तिगत जीवनलाई होइन, सम्पूर्ण समाजलाई रूपान्तरण गर्ने क्षमता राख्छ।

आत्मिक चेतना र मानवीय सहानुभूतिको संगम मानव जीवनको उच्चतम सम्भावनाको अभिव्यक्ति हो। यो केवल एउटा विचार होइन, एउटा अभ्यास हो। एक निरन्तर साधना, जहाँ मानिसले आफूलाई चिन्न खोज्छ र अरूलाई महसुस गर्न सिक्छ। यही साधनाले जीवनलाई अर्थ, शान्ति र सन्तुलन प्रदान गर्छ। जब आत्मा उज्यालिन्छ, तब संसार पनि उज्यालिन्छ; जब हृदय पग्लिन्छ, तब मानवता फुल्छ। यही नै जीवनको साँचो सौन्दर्य हो।

मानव संवेदनशीलता  अरूको पीडा, दुःख, खुशी, आवश्यकता र भावनालाई बुझ्ने क्षमता हो। जब व्यक्तिले  आफ्नै दृष्टिकोणबाट हेर्छ, तब समाजमा असमानता, विवाद र अविश्वास बढ्छ। संवेदनशील मनले मात्र अरूको दृष्टिकोण बुझ्छ, सहानुभूति व्यक्त गर्छ र जीवनलाई सामाजिक र आत्मिक दृष्टिले सम्पन्न बनाउँछ।

संवेदनशीलता चेतनाको स्तर हो, जसले हामीलाई निर्णय गर्न, न्याय गर्न र धर्मात्मा जीवनयापन गर्न सहयोग गर्छ। जसरी पानीले जीवनलाई पोषण दिन्छ, त्यसरी संवेदनशील मनले समाजमा मेलमिलाप, सद्भाव र सहयोगको बीउ रोप्छ।आत्मिक जागरण र मानवीय संवेदनशीलता अलग–अलग नभई आपसमा सम्बन्धित छन्। जब मानिसले आफ्नो आत्मा, हृदय र चेतनासँग संवाद गर्छ, तब उसले अरू प्राणीहरूप्रति सहानुभूति र समझ बढाउँछ।

आत्मिक जागरणको यात्रा सजिलो छैन। यसमा अनेकौं मानसिक, भावनात्मक र सामाजिक चुनौतीहरू आउँछन्। मानिसले पहिला आफ्नो मनको अशान्ति, क्रोध, लालच र अहंकारलाई चिन्नुपर्छ। जब हामी आफ्नो भित्री कमजोरी चिन्न थाल्छौं, तब मात्र अरूलाई बुझ्ने क्षमता जन्मन्छ।यात्राको अर्को महत्वपूर्ण पक्ष  ध्यान, आत्म–विश्लेषण र प्रार्थना हो। दैनिक ध्यान वा मानसिक अवलोकनले मानिसलाई आफ्ना भावनाहरू र प्रतिक्रियाहरू बुझ्न मद्दत गर्छ। जब चेतनाको स्तर बढ्छ, तब मानिस अरूको पीडा, असुविधा र आवश्यकता प्रति संवेदनशील हुन्छ। यही संवेदनशीलता नै मानवतामा योगदान पुर्याउँछ।

संवेदनशीलता  अनुभवले मात्र आउँदैन। यसलाई अभ्यास र आत्म–विकासबाट विकास गर्न सकिन्छ। अन्य व्यक्तिको दुख–सुखलाई बुझ्ने, सहानुभूति प्रकट गर्ने, सहयोग गर्ने र समाजको लागि योगदान गर्ने अभ्यासले संवेदनशील मन विकास हुन्छ।जसरी ध्यानले व्यक्तिको आन्तरिक शान्ति र स्पष्टता ल्याउँछ, त्यसरी नै अरूको दृष्टिकोण बुझ्ने अभ्यासले सामाजिक बुद्धि र समझ बढाउँछ। संवेदनशील व्यक्ति  आफ्नो जीवनमा सन्तुष्ट हुँदैन, तर समाजमा मेलमिलाप, न्याय र सद्भाव फैलाउँछ।

आजको आधुनिक समाजमा मानिसहरू धेरै व्यस्त छन्। डिजिटल जीवनशैली, प्रतिस्पर्धा र भौतिक आकांक्षाले धेरैलाई आत्मिक जागरण र मानवीय संवेदनाबाट टाढा राखेको छ। मानिस  आफ्नो लाभ र आराममा सीमित रहन्छ।यस परिप्रेक्ष्यमा, आत्मिक जागरण र संवेदनशीलता अझ महत्वपूर्ण हुन्छ। मानिसले  बाहिरी सफलतामा सीमित नराखी, भित्री चेतना र मानवीय मूल्यतर्फ पनि ध्यान दिनुपर्छ। विद्यालय, परिवार र समाजले यसका लागि शिक्षा र संस्कार दिनुपर्छ।

आत्मिक जागरणको यात्रा साधना र ध्यानबाट समृद्ध हुन्छ। नियमित ध्यान, प्रार्थना र आत्म–विश्लेषणले मानिसलाई आफ्नो मानसिक अवस्था बुझ्न मद्दत गर्छ। यसले व्यक्ति भित्री रूपमा सन्तुलित, स्थिर र संवेदनशील बनाउँछ।ध्यानले जीवनका मूल्य, अरूको दृष्टिकोण बुझ्ने क्षमता र सामाजिक जिम्मेवारी पनि विकसित गर्छ। यही अभ्यासले मानिसलाई जीवनको उद्देश्य, करुणा र दया बुझ्ने मार्गमा ल्याउँछ।

मानव जीवन  भौतिक उपलब्धिमा सीमित छैन। जीवनको वास्तविक मूल्य तब मात्र बुझ्न सकिन्छ जब मानिस आफ्नो भित्री चेतना, आत्मा र हृदयसँग संवाद गर्छ र अरूको पीडा–सुख बुझ्न संवेदनशील हुन्छ। यही चेतना र संवेदनशीलता नै मानवतालाई समृद्ध, समाजलाई सुदृढ र जीवनलाई अर्थपूर्ण बनाउँछ।

आत्मिक जागरण बिना संवेदनशीलता अधूरै हुन्छ, र संवेदनशीलता बिना आत्मिक जागरण  स्वार्थपूर्ण मानसिकता मात्र रहन्छ। त्यसैले, यो यात्रा एक सम्पूर्ण जीवनको,  सोचको, र मानवता–सँगको सम्पर्कको यात्रा हो।

मानव जीवनको आधार  भौतिक अस्तित्व मात्र होइन, भावनात्मक र आध्यात्मिक संवेदनशीलतामा पनि टेकेको हुन्छ। हामीले अनुभव गर्ने प्रेम, करुणा, न्याय, दया र मेलमिलाप  सामाजिक आदर्श मात्र होइनन्; यी मानव अस्तित्वका तत्व हुन्, जसले हाम्रो अन्तर्यलाई उजागर गर्छ। अध्यात्मले यही संवेदनशीलतालाई मार्गदर्शन गर्दछ—हामीलाई  आफ्नो हितमा होइन, सम्पूर्ण जीव र प्रकृतिप्रति उत्तरदायी हुन सिकाउँछ।

अध्यात्म र मानवीय संवेदनशीलता  व्यक्तिगत अभ्यास वा भावनात्मक प्रतिक्रिया मात्र होइनन्; यी मानव चेतनाको आधारभूत शक्ति हुन्। प्रेम, करुणा, सहिष्णुता र न्याय—यी मूल्यहरू अध्यात्मसँग मेल हुँदा मात्रै मानव जीवन पूर्ण, सन्तुलित र उद्देश्यपूर्ण बन्न सक्छ। यही संगमले व्यक्तिलाई न  आन्तरिक शान्ति र चेतनामा उन्नति दिन्छ, तर समाज र संसारमा सकारात्मक परिवर्तनको मार्ग पनि खोल्दछ।

अध्यात्म धार्मिक अनुष्ठान होइन, यो त चेतनाको उच्चतम अवस्था हो, जहाँ आत्माले परमात्माको साक्षात्कार गर्छ। परम तत्व त्यो अनन्त, अचल र अखण्ड सत्ता हो, जसमा सबै आत्माहरूको आदि र अन्त समाहित छ। प्रेम यसको पहिलो चिन्ह हो जहाँ आत्मा, जात, धर्म, भाषाभन्दा पर, सबैमा एकता देख्न थाल्छ।

शान्ति   बाह्य मौनता होइन, त्यो त भित्रको शुद्धि र परम समर्पणबाट जन्मिने शाश्वत स्थिति हो। प्रेमले हृदयलाई पगाल्छ, शान्तिले चित्तलाई स्थिर बनाउँछ र अध्यात्मले आत्मालाई आफ्नो परम स्वरूपमा उजागर गर्छ।जब आत्मा परम तत्वसँग मेल खान थाल्छ, तब संसारको स्वरूप परिवर्तन हुन्छ—दुःखमा पनि आशा देखिन्छ, संघर्षमा पनि करुणा झल्किन्छ, र जीवन स्वयम् एक साधना बन्छ। यही हो परम तत्वको खोजीको सार—जहाँ अध्यात्म, प्रेम र शान्ति एउटै ढोका बन्छन्।

आज भौतिक विकासका बाबजुद समाजमा हिंसा, अशान्ति र मूल्य–ह्रास बढेको छ, जसको मूल कारण अध्यात्मको अभाव हो। अध्यात्मले मानिसलाई जात, धर्मभन्दा माथि उठाएर सबै प्राणीप्रति प्रेमभाव जागृत गराउँछ।धार्मिक सबै व्यक्ति आध्यात्मिक हुँदैनन्, तर सबै आध्यात्मिकहरू धार्मिक अवश्य हुन्छन्। अध्यात्मिक चिन्तनले विभाजन होइन, एकताको सन्देश दिन्छ। धर्म कानुन हो भने अध्यात्म जीवनशैली हो, जसले मानवता, नैतिकता र परोपकारलाई मूल मूल्य बनाउँछ।

आत्मिक जागरण र मानवीय संवेदनशीलताको अन्तिम परिणति समाजमा योगदान र सेवा हो। जब व्यक्ति आफ्नो आत्मा बुझ्छ र अरूप्रति संवेदनशील हुन्छ, तब उसले समाजका कमजोर, पीडित र असहाय मानिसको सेवा गर्न इच्छुक हुन्छ।सहयोग, दया र सामाजिक उत्तरदायित्वले मात्र समाजमा स्थिरता, मेलमिलाप र मानवता कायम रहन्छ। यही सेवा र सहयोग नै आत्मिक जागरणको साकार रूप हो।

आत्मिक जागरण र मानवीय संवेदनशीलताको यात्रा जीवनको सबैभन्दा महत्वपूर्ण यात्रा हो। यो यात्रा  व्यक्तिगत सुख र शान्ति मात्र ल्याउँदैन, तर समाजमा न्याय, मेलमिलाप र सहयोग पनि फैलाउँछ।ईष्र्या, द्वेष, घृणा, प्रतिशोधजस्ता भावनाले मानिस र समाजलाई विनाशतर्फ लैजान सक्छन्। यी भावनालाई शान्त गर्न ध्यान, प्रार्थना, साधना, क्षमाशीलता, ममत्व र प्रेमको अभ्यास अत्यन्त उपयोगी हुन्छ। अध्यात्मिक जीवनशैली आत्मशुद्धि र सामाजिक शान्तिका लागि अपरिहार्य छ।

आजको युगमा, जहाँ प्रविधि र भौतिक प्रगतिले मानव जीवनलाई सहज बनाएको छ, त्यहीँ मानिसहरू बीचको भावनात्मक दूरी बढ्दो छ। मानिसहरू सूचनामा समृद्ध छन्, तर अनुभूतिमा दरिद्र हुँदै गइरहेका छन्। यस्तो अवस्थामा आत्मिक चेतनाको आवश्यकता अझ बढी प्रबल हुन्छ। किनकि आत्मिक चेतनाले मात्र मानिसलाई पुनः मानवीय संवेदनाको मूल स्रोतसँग जोड्न सक्छ।

आत्मिक चेतना र सहानुभूतिको संगमले जीवनलाई सुन्दर बनाउँछ। जब मानिसले आफ्नो चेतनालाई विस्तार गर्छ, उसले संसारलाई वस्तुहरूको संग्रहको रूपमा होइन, एक जीवित, संवेदनशील र परस्पर निर्भर अस्तित्वको रूपमा देख्न थाल्छ। यस दृष्टिले मानिसलाई विनम्र बनाउँछ, सहिष्णु बनाउँछ र सबैप्रति दयालु बनाउँछ।

(उप्रेती कोष तथा लेखा नियन्त्रक कार्यालय मोरङका प्रमुख कोष नियन्त्रक हुन् ।)