कथाःडिजिटल प्रेम

कथाःडिजिटल प्रेम

तोमानथ उप्रेती

घडिको सुई भित्तामा चढ्दै-ओर्लिँदै थियो। कोठाको शुन्यता टिक-टिकको आवाजले मात्र भंग गरिरहेको थियो। मुटुको धड्कनले त्यो शुन्यता अझ तेज बनाइदिएको थियो। रातको नौ बजेको घडीमा, म एक्लै धुमधुम्ती कोठामा बसेकी थिएँ। मेरो नजर नजिकैको स्योकेशमा राखिएका किताबहरूमा अड्किए। सुरज गएको तीन वर्ष भइसकेको थियो, र ती किताबहरू मेरो एकान्तका साथी बनिसकेका थिए। तर आज, मनको गहिरो खालीपनले मलाई ती किताबहरू पल्टाउनै दिएन।

सुरजसँगको हाम्रो डेढ वर्ष लामो अनलाइन प्रेमकथा—दिनहुँको च्याट, हाँसो, ठट्टा र स–साना खेलहरूले भरिएको—अब स्मृतिमा मात्र सीमित थियो। उनको टाढाको आवाज, मुस्कानको झल्को, र अनलाइनमा दिइएका म्यासेजहरूको मीठास अझै मनमा जीवित थिए। आँखा बन्द गर्दा  उनको सन्देशको फुस्स आवाज सुनिन्थ्यो—“सानी, आज कस्तो छ तिम्रो मन?”—जसले मेरो दिन हल्का बनाइदिने गर्थ्यो।

तर आज केही भिन्न थियो। कोठाको शुन्यता, घडिको टिक-टिक र मेरो मनको अधुरोपन मिलेर एक प्रकारको तनाब बनाइरहेको थियो। मुटु चिच्याइरहेको जस्तो, र मन अझै उड्न खोजिरहेको थियो—तर उड्न पाइरहेको थिएन।

त्यही समयमा मेरो नजर ल्यापटपमा पर्यो। सुरजले अष्ट्रेलिया जानुअघि दिएको उपहार—”सानी, म गएपछि यो तिमीलाई एकान्तबाट बाहिर ल्याउने साथी हो।” मुस्कुराएँ। ल्यापटपको चम्किलो स्क्रिनमा मेरो नाम देखिँदै थियो। मेरो हातले हल्का स्पर्श गरे—जस्तो कुनै प्राणीले मेरो पीडा महसुस गर्दै गलबन्दी समाउँदै होस्।

वाईफाई कनेक्सन गरें। स्क्रिनमा फेसबुक खोल्दा नोटिफिकेशनहरूले मेरो नजर चिम्लाउने गरि झिलिमिली गर्दै थिए। म्यासेज बक्समा नयाँ सन्देशको संकेत देख्दा मेरो हृदयको धड्कन तीव्र भयो। मेरो मुटु अनायासै कसैले चुँडिएको जस्तो भयो।

“स्वीटी, याहुमा आउ न।”

सन्देश पठाएकी मेरी प्यारी सखा रेबिका थिइन्। दुई महिना नेटवर्कबाट हराएकी, आज उनले अनलाइनमा पुनः उपस्थित भएर मेरो एकान्त भाँचिदिइन्। मैले तुरुन्तै रिप्लाई गरें—“ओके डियर।“

केही सेकेन्डमा भ्वाइस कल आयो। मेरो हात थर्राउँदै क्याम खोलें। त्यहाँ रेबिका मुस्कुराउँदै हाँस्ने प्रयास गर्दै थिइन्, तर उनको आँखा गहिरो पीडाले भरिएका थिए। उनी त्यति मीठासँग हाँस्न खोज्दै थिइन् कि मैले त्यो पीडा महसुस गरेँ।

“स्वीटी, मेरो राजसँग ब्रेक अप भयो,” उनले फुस्स स्वरमा भनिन्।

म स्तब्ध भएँ। रेबिकाको मुटु अहिले केही हदसम्म क्षतबिक्षत भएको थियो। उनी राजलाई अझै माया गर्थिन्, तर जीवनले उनलाई बलियो बनाइरहेको थियो। मैले उनीसँग भन्न खोजेँ, तर शब्दहरू लुप्त भए। अन्ततः, मैले  रिप्लाई गरें—“डियर, अनलाइन प्रेममा यस्तो हुन्छ। कहिलेकाहीँ दूरीले पनि हामीलाई बलियो बनाउँछ।“

भिडियो कलको स्क्रिनमा उनी केही बेर शान्त भइन्। म पनि उनीसँगै मौन बसेँ। मेरो मन हल्का भईरहेको थियो—उनको पीडामा समेटिएको प्रेम र विश्वासले मेरो मनमा पनि हल्का तातो ल्याएको थियो।

त्यो रात हामी अनलाइनमा धेरै समय बितायौं। हाँसो, ठट्टा, र कहिलेकाहीँ भावनात्मक संवाद—सबै मिलेर हाम्रो सम्बन्धको नयाँ आयाम सिर्जना गरिरहेको थियो। मैले महसुस गरेँ कि प्रेम  शारीरिक उपस्थितिमा मात्र सीमित हुँदैन। भावनात्मक नजिक, विश्वास, र साझा क्षणहरूले यो सम्बन्धलाई बलियो बनाउँछ।

ओछ्यानमा पल्टिँदै म फेरि सुरजलाई सम्झें। हाम्रो अनलाइन प्रेमले मलाई सिकायो—साँचो प्रेम धैर्यता, विश्वास र समर्पणको माग गर्छ। रेबिकाको पीडामा म पनि भावुक भएँ, तर यसले मलाई सिकायो—प्रेम  खुशीका पल मात्र होइन, पीडा र हतासासँगै यात्रा गर्ने चीज हो।

म आफ्नो न्यानो सिरकभित्र लुट्पुटिँदै, सुरजको अस्तित्व महसुस गर्दै थिएँ। भविष्यका दिनहरूमा हाम्रो प्रेम अझ बलियो हुनेछ भन्ने विश्वाससहित मैले आँखा बन्द गरें। रात अझ गहिरो हुँदै गयो, तर मेरो मनमा आशा, प्रेम र संवेदनाको उज्यालो सधैं चम्किरह्यो।

म्यासेज बक्समा नयाँ सन्देश नाचिरहेको थियो।
“स्वीटी, याहुमा आउ न।“

सन्देश पठाएकी मेरी प्यारी सखा रेबिका थिइन्। उनी दुई महिना नेटवर्कबाट हराएकी थिइन्। म तुरुन्तै रिप्लाई गरें—“ओके डियर।“

भ्वाइस कल आयो। रेबिकाको स्वर हल्का तर गहिरो पीडाले भरिएको थियो। मेरो हातले क्याम खोल्दा, स्क्रिनमा उनको अनुहार झिलिमिली गर्दै उज्यालो पर्दा झै चम्किरहेको थियो। उनी हाँस्ने प्रयास गर्दै थिइन्—ओठहरू मुस्कान बनाउने कोशिशमा, तर आँखामा गहिरो उदासी झल्किरहेको थियो। त्यस आँखामा जीवनका असफल प्रेमका यादहरू, तितो पीडा र भविष्यको अनिश्चितता सबै मिश्रित देखिन्थ्यो।

म उनको नजिक भएको भए शायद म उनलाई टन्न अंगालो हालेर शान्त पार्न सक्थेँ। स्क्रिनले हामीलाई जुधाइरहेको थियो—एक अर्काको नजिक हुने चाहना, तर दूरीले हामीलाई अलग बनाइरहेको थियो। उनको कपाल हल्का उडिरहेको थियो, र ओठको हल्का कम्पनले म यसरी पनि महसुस गरें कि उनी हाँस्दै भए पनि मनमा आँसु लुकिरहेको छ।

मौनता लामो समय टिक्यो। मेरो मुटु उनको पीडामा थर्राइरहेको थियो। मैले हल्का आवाजमा मात्र भने—“रेबिका, म छु। सबै ठीक हुनेछ।“ स्क्रिनमा उनी केही क्षण रुकिन्, आँखामा आशा र विश्वासको झिलिमिली देखियो। मैले महसुस गरें—यो हाँसो  मास्क हो, तर उनको आत्मामा अझै जीवनसँग लड्ने साहस बाँकी छ।

“स्वीटी, मेरो राजसँग ब्रेक अप भयो,” उनले फुस्स स्वरमा भनिन्।

म स्तब्ध भएँ। रेबिकाको मुटु अब केही हदसम्म क्षतविक्षत भएको थियो। उनी अझै राजलाई माया गर्थिन्, तर जीवनले उनलाई बलियो बनाइरहेको थियो। मैले उनलाई सम्झाएँ—“डियर, अनलाइन प्रेममा यस्तो हुन्छ। कहिलेकाहीँ दूरीले पनि हामीलाई बलियो बनाउँछ।“

हरेक सन्देश, हरेक इमोजी, हरेक छोटो टिप्पणीले हाम्रो सम्बन्धलाई अझ नजिक ल्याइरहेको थियो। रेबिकाले मेरो साथ पाउँदा, उनको मन हल्का हुने अनुभूति स्पष्ट देखिन्थ्यो। स्क्रिनमा मात्र भए पनि म उनको मुस्कान, उनका आँखा, र शब्दमा समेटिएको पीडा महसुस गर्न सक्थेँ।

उनी आफ्ना अनुभव खोल्न थालिन्—राजसँगको सम्बन्ध, विश्वासघात, अनि विगतका असफल प्रेमकथाहरू। मैले ध्यानपूर्वक सुन्दै थिएँ। उनको स्वरमा कहिले हल्का पीडा, कहिले थोरै रिस, अनि कहिले आत्म-सम्झौतासहितको आवाज सुनिन्थ्यो। म उनको अनुभवमा सँगै डुब्थें, उनलाई सान्त्वना दिन खोज्थें, तर मेरो मन पनि उनीसँगै थर्राइरहेको थियो।

हाम्रो च्याट  समय बिताउने माध्यम थिएन; यो दुवैको भावनात्मक सहारा बनिसकेको थियो। जब उनी दु:खी हुन्थिन्, म उनीसँगै दु:खी हुन्थें; जब उनी हाँस्न थाल्थिन्, मेरो मुटु पनि हल्का महसुस गर्थ्यो। अनलाइनको दूरीले हाम्रो सम्बन्धमा बाधा त पार्थ्यो, तर भावनाको गहिराईले त्यसलाई अझ बलियो बनाइरहेको थियो। हरेक शब्द, हरेक भावले हामीलाई नजिक ल्याइरहेको थियो, र मैले महसुस गरेँ—साँचो मित्रता र प्रेममा  उपस्थितिले मात्र होइन, सुन्ने र महसुस गर्ने क्षमताले पनि सम्बन्ध मजबुत हुन्छ।

एक दिन उनले भनिन्,
“स्वीटी, राज एक छोराको बाबु हो। मैले बुझें। तर मेरो मन किन उसबाट टाढा हुन सक्दैन?”

मैले उनलाई नजिकबाट हेरेँ। आँखामा अझै ती भावनाहरू उजागर थिए। मैले बुझें—प्रेम  शारीरिक उपस्थितिमा मात्र होइन, भावनामा पनि गहिरो हुन्छ।

त्यस रात म ओछ्यानमा पल्टिएँ, शरीर त थकित थियो, तर मनको भोल्टेज अझै उच्च थियो। अँध्यारो कोठामा घाम नपुग्ने झैँ, मेरो सोच सुरजतर्फ घुमिरहेको थियो। डेढ वर्ष लामो हाम्रो अनलाइन प्रेमकथा आँखामा झल्किरहेको थियो—दिनहुँको च्याट, हाँसो, स–साना झगडा र माया भरीका सन्देशहरू। सम्झँदा, ती पलहरू  रमाइलो मात्र थिएनन्; तिनीहरूमा धैर्यता, विश्वास, र भावनात्मक साहसको परीक्षा पनि समेटिएको थियो।

म महसुस गर्न थालें—साँचो प्रेम भनेको  खुशीका क्षणहरू समेट्नु मात्र होइन, पीडा, असफलता र हताशासँग पनि सामना गर्नु हो। रेबिकाको कहानी, उनको राजसँगको सम्बन्ध टुटेपछि अझ स्पष्ट भयो—कसरी मन अझै सम्बन्धमा बाँधिँरहन्छ, कसरी विश्वासको डोरी कमजोर भए पनि आशाको ज्योति जलिरहन्छ।

मुटुको गहिराइमा, मैले बुझें—प्रेम  उपहार, भेट, वा भौतिक उपस्थितिमा सीमित छैन। प्रेम भावनाको प्रतिफल हो, विश्वासको परीक्षा हो, र धैर्यको अभ्यास हो। सुरजलाई सम्झँदा मेरो मन हल्का भयो, र त्यहि क्षण मैले अनुभव गरें—साँचो माया सधैं सरल हुँदैन, तर जसले धैर्यता र विश्वास सम्हाल्छ, उसले मात्र यसको वास्तविक गहिराई बुझ्न सक्छ।

अर्को दिन, रेबिकाले मलाई स्काइप कल गर्न भनिन्। “स्वीटी, मेरो मन उथल-पुथल भएको छ,” उनी भित्रै भित्र कराउँदै भन्थिन्। हामी दुवै घण्टौं कुरा गर्यौं—उनले आफ्नो पुरानो याद, राजसँगको असफल सम्बन्ध, अनि अनलाइन प्रेममा परेको द्वन्द्व शेयर गरिन्।

मध्यान्हमा, उनी आफ्नो पुरानो तस्वीर देखाउँदै भइन्—”स्वीटी, मैले यो ड्रेस राजका लागि किनियो,” उनी मुस्कुराइन, तर म जान्थें कि त्यो मुस्कानमा पीडाको स्वर पनि थियो। मैले उनलाई हाँसाइरहेँ, तर मेरो मनमा पनि जलन र आत्मीयता मिसिएको थियो।

हप्तौंसम्म हाम्रो अनलाइन संवाद चलिरह्यो। रेबिकाले समय-समयमा आफ्नो मनोवृत्ति, डर, आशा, र प्रेमको द्वन्द्व व्यक्त गरिन्। म उनलाई सान्त्वना दिँदै थिएँ, तर मेरो मन पनि उनीसँगै चलिरहेको थियो।

एक दिन उनले भनिन्,
“स्वीटी, म बुझ्न चाहन्छु—के साँच्चै म राजलाई माया गर्न सक्ने स्थिति बाहेक छु? मेरो मन उनलाई भुल्न सक्दैन।“

मैले प्रतिक्रिया दिएँ,
“डियर, प्रेमको यात्रा कहिलेकाहीँ अनिश्चित हुन्छ। तर आत्मविश्वास र धैर्यले मात्र हामी बलियो बनाउँछ।“

रातको सन्नाटोमा, म ओछ्यानमा पल्टिएँ, सुरजलाई सम्झदै। हाम्रो प्रेमकथा स्मृतिमा फर्काउँदै, मैले महसुस गरें—अनलाइन प्रेम मात्र डिजिटल संवाद होइन। यो भावनात्मक गहिराइ, विश्वास, र सजीवता हो।

अर्को दिन, हामीले अनलाइन खेलहरू खेल्न थाल्यौं। च्याटको मजाले हामी एकअर्कासँग अझ नजिक बन्यौं। उनले आफ्नो भित्री मनोवृत्ति खुलाएर राखिन्। मैले उनलाई बुझ्न र समर्थन गर्न प्रयास गरें।

समय बित्दै गयो। रेबिकाले आफ्नो पर्सनल जीवन व्यवस्थापन गर्न थालिन्। मैले उनलाई सुझाव दिएँ, तर उनलाई आफ्नै निर्णयमा विश्वास थियो। हामी दुवै अब  साथी होइन, परिपक्व भावनात्मक साझेदार बनेका थियौं।

रातमा, जब म आफ्नो कोठामा एक्लो थिएँ, रेबिकालाई सम्झिँदै, मेरो मनमा नयाँ उमंग जाग्यो। प्रेम  प्राप्त गर्ने र दिने कुरा होइन; यो संघर्ष, भरोसा, र धैर्यको परीक्षा पनि हो।

अर्को बिहानको सूर्य हल्का सुनौलो किरण लिएर कोठामा प्रवेश गर्दै थियो। म अझै ओछ्यानमा पल्टिइरहेकी थिएँ, शरीर अलिकति थाकेको तर मन तीब्र रूपमा सक्रिय थियो। रेबिकाको भ्वाइस कलको अनुभव मेरो मनमा जरा गाडिरहेको थियो। उनको स्वर, मुस्कान र पीडाको मिश्रण—सबै मिलेर मेरो मनलाई अझै घेरिरहेको थियो। मैले आँखा बन्द गरी फेरि कल्पना गरें, उनको मुस्कान, जसले कहिले खुशी बाँड्थ्यो, कहिले पीडा छोप्न खोज्थ्यो।

सूर्यको हल्का प्रकाशले कोठामा छायाँ र उज्यालो खेलाइरहेको थियो, तर मेरो मनको कोठा अझै याद, भावना र गहिरो संवेदनाले भरिएको थियो। रेबिकाको भावनात्मक संघर्ष र प्रेमको अडानले मलाई सोच्न बाध्य बनायो—कसरी प्रेमले हामीलाई कमजोर बनाउँछ, तर एकैसाथ बलियो पनि बनाउँछ। म आफ्नो मुटुमा ती भावनाहरू समेट्दै, सुरजसँग बितेका ती मधुर पल सम्झँदै, भविष्यको अज्ञातसँग जुद्ने साहस खोज्न थालें।

त्यो बिहान, सूर्यको किरण मात्र कोठामा प्रवेश गरेको थिएन, मेरो मनको गहिराइमा पनि आशाको हल्का उज्यालो प्रवेश गरेको थियो। रेबिकाको कथा र हाम्रो आफ्नै प्रेमकथा मिलेर मेरो मनमा एउटा जटिल तर मीठो भावनाको धागो बुन्दै थियो—जहाँ पीडा, याद, र विश्वासले एक अर्कालाई अँगाल्दै भविष्यतर्फ धकेलिरहेका थिए।

मैले ल्यापटप खोलेँ। उनलाई मेसेज पठाएँ—“गुड मोर्निङ डियर, कस्तो छ आजको मन?”
थोपा रूपमा आएको उनका शब्दहरूले मेरो मनमा मिठास ल्याए—“स्वीटी, आज अलि हल्का छ। तर अझै राजको याद कतै–कतै छ।“

त्यस दिन हामीले अनलाइन भिडियो गेम खेल्ने योजना बनायौं। हाम्रो खेल  मनोरञ्जन मात्र होइन, यो भावनात्मक नजिकको एउटा माध्यम पनि थियो। हामी हाँस्दै, ठट्टा गर्दै, अनि कहिलेकाहीँ भावनात्मक चर्चा गर्दै एकअर्कासँग अझ नजिक भए।

साँझ पर्न लाग्दा, रेबिकाले अचानक आफ्नो मुटुको कुरा खोलिन्।
“स्वीटी, मलाई डर लाग्छ। म राजलाई भुल्न सक्दिन। तर यसै बीच मेरो जीवन पनि अघि बढ्नु पर्छ। म एक्लो महसुस गर्छु।“
मैले उनको हात समाउँदै भन्न सकिनँ—तर शब्दहरू मेरो मुटुबाट झरे। मैले  रिप्लाई गरेँ—“डियर, डर र पीडा प्रेमको अंग हुन्। यी अनुभवले मात्र हामीलाई बलियो बनाउँछन्।“

त्यसै दिनको रात, म फेरी सुरजलाई सम्झ्दै ओछ्यानमा पल्टिएँ। हाम्रो प्रेमकथा, जुन अनलाइनबाट सुरु भएको थियो, स्मृतिमा उज्यालो भएर फर्किरहेको थियो। मेरो मनमा उनको न्यानोपन, विश्वास र मायाले हल्का तरङ्ग सिर्जना गरिरहेको थियो।

हप्तौं बित्दै गयो। रेबिका अब आफ्ना भावनाहरू खुलाएर राख्न थालिन्। उनी आफ्नो आत्मविश्वास र आत्मनिर्भरता निर्माण गरिरहेकी थिइन्, तर मनको गहिराइमा अझै राजसँगको सम्झना जिन्दै थियो। अनलाइन च्याटमा हाम्रो संवाद दिनहुँ बढ्दै गयो—कसरी उनी आफ्नो दिनभरको अनुभव, सफलता र असफलताका पलहरू मलाई सुनाउँथिन्, म पनि त्यसै गरी प्रतिक्रिया दिन्थेँ।

म उनलाई प्रत्यक्ष रूपमा देख्न नसक्दा पनि, शब्द र आवाजले हाम्रो सम्बन्धलाई बलियो बनाइरहेको थियो। कहिले हासोका स–साना पलले मन हल्का बनाउँथे, त कहिले उनका पीडाका क्षणले मलाई पनि संवेदनशील बनाउँथे। म बुझ्न थालेँ—साँचो प्रेम  उपस्थितिमा मात्र सीमित हुँदैन; दूरी, भरोसा र निरन्तर सँगै रहनुको भावना पनि प्रेमको हिस्सा हो।

रेबिकाको दृढता, स–साना उपलब्धिहरूमा उत्साह, र भावनात्मक खुलापनले मलाई पनि हौसला दियो। मैले महसुस गरें कि उनको आत्मविश्वाससँगै मेरो प्रेमको आधार पनि बलियो हुँदै गइरहेको छ। टाढाबाट भए पनि म उनलाई सान्त्वना दिन, साथ दिन र मनको गहिराइसम्म पुगेर खुशीका पल बाँड्न सक्षम थिएँ। हप्तौँ बित्दा पनि हाम्रो सम्बन्ध अझ गहिरो, भावनात्मक र विश्वासमूलक बन्दै गयो।

एक दिन उनले अनलाइनमा भनिन्—“स्वीटी, मलाई अझै डर लाग्छ। मैले राजलाई भुल्न सक्दिन। तर मलाई लाग्छ, हाम्रो जीवनका केही पल अझै शान्ति र प्रेमले भरिएका छन्।“
मैले रिप्लाई गरें—“डियर, प्रेम  प्राप्त गर्ने कुरा होइन। विश्वास, धैर्यता, र समझदारीले मात्र यो सम्बन्ध बलियो रहन्छ।“

साँझ पर्न लाग्दा, हामी भिडियो च्याटमा भेट्यौं। उनको अनुहारमा हल्का मुस्कान थियो। मैले उनलाई नजिकबाट हेरेँ। उनको आँखामा अझै ती भावनाहरू झल्किरहेका थिए—आशा, डर, र प्रेमको मिश्रण।

त्यसै रात, म आफ्नो कोठामा एक्लो थिएँ। ल्यापटपको स्क्रिनमा रेबिकाको मुस्कान देख्दा मेरो मन हल्का भयो। मैले आफैंलाई सम्झाएँ—प्रेम  शारीरिक उपस्थितिमा निर्भर हुँदैन। भावनात्मक नजिक, विश्वास, र समर्पणले मात्र यसलाई बलियो बनाउँछ।

केही दिनपछि, रेबिकाले अनलाइनमा भनिन्—“स्वीटी, म अब अलि आत्मविश्वासी महसुस गर्छु। म मेरो भावनालाई बुझ्दैछु, र जीवनमा अघि बढ्ने तयारी गर्दैछु।“
मैले हर्षित हुँदै रिप्लाई गरें—“डियर, यही आत्मविश्वास र समझदारीले मात्र तिमीलाई वास्तविक प्रेम र खुशी दिनेछ।“

रातको सन्नाटोमा, म ओछ्यानमा पल्टिएँ। सुरजलाई सम्झिँदै, म महसुस गरें—हाम्रो प्रेम  डिजिटल संवाद मात्र थिएन। यो भावनात्मक गहिराइ, विश्वास, र समझदारीको यात्रा थियो।