गाजाको रातमा युद्धको छायाँ

गाजाको रातमा युद्धको छायाँ

रातभर हल्लियो गाजा,
ट्यांकका गड्गडाहटले काँप्यो जमिन,
भूकम्प जस्तै गड्यांग गुडुङ्ग गर्दै
मान्छेहरूका सपना च्यात्दै उडायो धुलोले भरिएको आकाश।

शान्तिको खोजीमा कतै उभिएका थिए मानिसहरू,
राहतको ट्रक पर्खिरहेका हातहरू,
भोक, प्यास र भयबीच आशा पलाएको थियो
तर बमको आवाजले फेरि
त्यो आशा च्यातिदियो— रातभर।

ए सिफा अस्पतालका पर्खालहरू,
तिमीले कति मृत्यु गन्यौ आज?
तीन नानीहरूका च्यातिएका चप्पलहरू,
तीन आमाहरूको चिच्याहट,
र रातमा निस्किएको एम्बुलेन्सको सायरन,
अल–राशिद सडकमा लडेका सपना चिसो हुँदै गयो।

ओमर अल–कत्ताहको क्यामराले कैद गर्यो,
ओसिलो आँखामा लुकाएको प्रतिविम्ब,
आयमान अबी हसनको आवाजमा गुन्जियो,
“भीषण थियो यो हमला,
भूकम्पले हल्लाएको जस्तो थियो जमिन।”

सिमाना बन्द, आशा बन्द,
र राहतको लाइनमा उभिएका बुढा हातहरू
सिरियाली आकाशमा उडेको युद्धक विमानसँगै
हल्लियो, टुट्यो, काप्यो, बिलायो।

“शान्ति सम्झौतामा बाधक छ यो हमला,”
भने ट्रम्पले, तर बारुदको गन्धले
मृत बालबालिकाको कपडामा सँगै सुँघिन्थ्यो।
इजरायलको आकाशमा हेलिकप्टर गुन्थ्यो,
गाजाको आकांक्षामा धुँवाको कालो बादल बग्थ्यो।

कति लामो छ युद्ध?
२२ महिनाको गणना गर्दै,
मृतकहरूको सूची लामो हुँदै,
बन्धक बनाइएका कथाहरू अधुरा हुँदै।
५९ हजारभन्दा बढी आवाजहरू
माटोमा हराए, रित्तिए, शून्य भए।

र रातभर गाजामा युद्धको छायाँ,
बालबालिकाका आँशुहरू, आमाहरूको रुवाइ,
दुखाइको सामूहिक सास,
टुक्रिएको शान्तिको सपना,
टुक्रिएको खिलौनाजस्तै छरिएको छ आज।

तर गाजाको भूमिमा एउटा आवाज
अझै गुञ्जिरहेको छ,
“शान्ति आउँछ एक दिन,”
भनेर फाटेको मुटुमा सुकिरहेको रगतका थोपाहरूले
पुनः साक्षी बसिरहेका छन्।

यो युद्ध, यो वेदना, यो आँसु—
शब्दमा सीमित छैन,
यो त बगिरहेको छ—
गाजाको रातभरीको हावामा,
र बारुदको गन्धमा मिसिँदै
शान्तिको प्रार्थना गरिरहेको छ—
“हे आकाश, अब यो युद्ध रोकिन दे।”