मनको स्थिरतामा जीवनको उज्यालो संसार

मनको स्थिरतामा जीवनको उज्यालो संसार

तोमनाथ उप्रेती

उपसचिव, नेपाल सरकार

मानव जीवनको वास्तविक सौन्दर्य मनको आन्तरिक सन्तुलन र स्थिरतामा निहित हुन्छ। आजको तीव्र गतिमा दौडिरहेको संसारमा मानिसले प्रायः सफलता, सम्पत्ति र प्रतिष्ठालाई जीवनको अन्तिम लक्ष्य ठान्छ। तर यी सबै प्राप्त गर्दा पनि यदि मन अशान्त छ भने जीवन अधुरो र बोझिलो महसुस हुन्छ। मनको स्थिरता भनेको कुनै भावनाको अभाव होइन, बरु ती भावनाहरूलाई सन्तुलित रूपमा बुझ्ने र नियन्त्रण गर्ने क्षमता हो। जब मानिसले आफ्नो मनलाई स्थिर राख्न सिक्छ, तब उसले जीवनका उतार–चढावलाई सहज रूपमा स्वीकार गर्न सक्छ। यस्तो अवस्थामा सुखमा उन्माद र दुःखमा निराशा होइन, सन्तुलन र धैर्यको अनुभूति हुन्छ। यही सन्तुलनले जीवनलाई उज्यालो, शान्त र अर्थपूर्ण बनाउँछ।

मनको स्थिरता आत्मचिन्तन र आत्मबोधबाट सुरु हुन्छ। जब व्यक्ति आफ्ना विचार, भावना र प्रतिक्रियाहरूलाई सजग भएर अवलोकन गर्न थाल्छ, तब उसले आफ्नो मनको प्रकृति बुझ्न थाल्छ। यही बोधले उसलाई अनावश्यक चिन्ता, डर र द्वन्द्वबाट मुक्त गराउँछ। आध्यात्मिक दृष्टिकोणले हेर्दा, मन स्थिर हुनु भनेको बाह्य परिस्थितिले नडगमगाउने आन्तरिक शक्ति विकास गर्नु हो। ध्यान, योग, प्रार्थना वा मौनता जस्ता अभ्यासहरूले मनलाई केन्द्रित र शान्त बनाउन सहयोग पुर्याउँछन्। यसले व्यक्ति भित्र सकारात्मक ऊर्जा प्रवाह गराउँछ, जसले उसको सोचलाई स्पष्ट र व्यवहारलाई सन्तुलित बनाउँछ। जब मन स्थिर हुन्छ, तब मानिसले जीवनलाई  घटनाहरूको श्रृंखलाको रूपमा होइन, एक गहिरो अनुभवको रूपमा महसुस गर्न थाल्छ।

मनको स्थिरता हासिल गर्ने पहिलो कदम हो  वर्तमान क्षणमा पूर्ण रूपमा ध्यान दिनु। धेरैजसो मानिसले विगतको पीडा वा भविष्यको चिन्तामा आफ्नो मन व्यस्त राख्छन्। यस्तो अवस्थामा जीवनको सौन्दर्य अनुभव गर्न सकिँदैन। जब हामी अहिलेमा सचेत हुन्छौं, तब सामान्य अनुभव पनि अद्भुत र रमणीय देखिन थाल्छ।

आत्म–नियन्त्रण र धैर्य पनि मनको स्थिरताको महत्वपूर्ण साधन हुन्। क्रोध, डर वा ईर्ष्या जस्ता भावनाहरूलाई नियन्त्रण गर्न सक्दा मनमा शान्ति स्थायी रूपमा बस्छ। स्थिर मनले हामीलाई जीवनका सम्बन्ध, काम, र व्यक्तिगत यात्रा प्रति संतुलित दृष्टिकोण दिन्छ। यसले हाम्रो सोच, व्यवहार, र निर्णयहरूमा सकारात्मक प्रभाव पार्छ। स्थिर मन जीवनलाई सुन्दर बनाउँछ। जब हामी भित्री शान्तिमा रहन्छौं, जीवनका साधारण क्षणहरू पनि मूल्यवान र रमणीय अनुभूत हुन्छन्। फूलको सुँगध, सूर्यको प्रकाश, या साथीको मुस्कान—यी सबै अनुभव जीवनको सौन्दर्यका प्रतीक बन्छन्।

जीवन कहिलेकाहीँ अप्रत्याशित चुनौती र उतार–चढावले भरिएको हुन्छ। यस्तो अवस्थामा हाम्रो मानसिक अवस्था अस्थिर बन्न सक्छ, जसले तनाव, चिन्ता र भावनात्मक अशान्ति निम्त्याउँछ। आत्मनियन्त्रण भनेको यही अस्थिरता नियन्त्रण गर्ने कला हो। जब हामी आफ्ना विचार, भावनाहरू र प्रतिक्रिया–शैलीलाई सचेत रूपमा व्यवस्थापन गर्न थाल्छौं, तब जीवनमा शान्ति, स्थिरता र स्पष्टता अनुभव गर्न सकिन्छ।

आत्मनियन्त्रणको पहिलो कदम हो – आफ्ना भावनाहरूलाई पहिचान र स्वीकार गर्नु। मानिसले धेरैजसो आफ्नो रिस, ईर्ष्या वा डरलाई दबाउँछ, जसले भित्री अशान्ति जन्माउँछ। यथार्थमा, भावनालाई दमन गर्नुको सट्टा त्यसलाई बुझ्न र नियन्त्रण गर्न सिक्नु आवश्यक छ। जब हामी क्रोध, चिन्ता वा अधैर्यतालाई सचेत रूपमा नियन्त्रित गर्छौं, तब हाम्रो मस्तिष्क स्पष्ट सोच्न र निर्णय लिन सक्षम हुन्छ। अर्को महत्वपूर्ण पक्ष हो – इच्छाहरू र लालसामा नियन्त्रण राख्नु। धेरैजसो अस्थिरता हाम्रो अत्यधिक चाहना र अनियन्त्रित आकांक्षाबाट उत्पन्न हुन्छ। आत्मनियन्त्रण अभ्यास गर्दा, हामी सन्तुलित दृष्टिकोण अपनाउँछौं, आवश्यक र अनावश्यकबीच फरक गर्न थाल्छौं। यसले मानसिक बोझ कम गर्छ र जीवनलाई सहज र स्थिर बनाउँछ। ध्यान, प्राणायाम र ध्यान–सत्रहरू आत्मनियन्त्रण बढाउने प्रभावकारी उपाय हुन्। नियमित ध्यानले मनलाई वर्तमान क्षणमा केन्द्रित राख्छ, अनावश्यक चिन्ता र मानसिक हलचललाई घटाउँछ। यसले भावनात्मक नियन्त्रण मात्र होइन, भित्री शान्ति र आत्म–साक्षात्कारमा पनि योगदान पुर्याउँछ।

आत्मनियन्त्रणको महत्व सबै दार्शनिक, धार्मिक, र नैतिक शिक्षामा प्रकट हुन्छ। प्राचीन भारतीय दर्शन, विशेषगरी योग र वेदान्तमा, आत्मनियन्त्रणलाई मानव जीवनको आधारभूत गुण मानिन्छ। भगवद्गीतामा पनि कर्म र मनको नियन्त्रणको महत्व स्पष्ट रूपमा उल्लेख गरिएको छ। स्वयं श्रीकृष्णले अर्जुनलाई सिकाउनुभएको छ कि मानिसले आफ्नो इन्द्रिय र मनमाथि नियन्त्रण राख्न सके मात्र स्थायी शान्ति र मानसिक स्थिरता प्राप्त गर्न सक्छ।

आत्मिक शान्ति  मन, शरीर र आत्माबीचको सन्तुलन हो। यो बाहिरी वातावरणमा होइन, भित्रको स्थायीत्व र सन्तुष्टिमा पाइन्छ। जब मानिसको मन अशान्त हुन्छ, तब ऊ कति सफल वा धनी भए पनि जीवन अपूर्ण लाग्छ। मानव जीवनको सच्चा सार आत्मविकासमा निहित हुन्छ र आत्मविकासको मूल आधार इच्छाशक्ति र आत्मिक शान्ति हुन्। इच्छाशक्ति मानिसभित्रको त्यस्तो शक्ति हो, जसले कठिनाइको सामना गर्न, लक्ष्यप्रति केन्द्रित रहन र अनुशासनमा बाँधिन प्रेरित गर्छ। जीवनमा असंख्य बाधा र प्रलोभनहरू आइरहन्छन्, तर दृढ इच्छाशक्ति भएको व्यक्ति ती सबै पार गर्दै अगाडि बढ्न सक्षम हुन्छ। शान्ति बिना सफलता स्वादहीन हुन्छ। ध्यान, योग, आत्मचिन्तन र सकारात्मक सोच आत्मिक शान्तिको प्राप्तिका महत्वपूर्ण उपाय हुन्।

जब इच्छाशक्ति र आत्मिक शान्ति एकसाथ विकास हुन्छन्, तब मानिस सशक्त, सन्तुलित र वास्तविक अर्थमा सफल हुन सक्छ। इच्छाशक्तिले मार्ग देखाउँछ भने आत्मिक शान्तिले त्यस मार्गमा स्थिरता कायम गर्न सहयोग गर्छ। आत्मविकासको यो दुईमुखी यात्रा—एकतर्फ इच्छा र अर्कोतर्फ शान्ति—मानव जीवनलाई उद्देश्य, सन्तोष र पूर्णता तर्फ डोर्याउने शक्ति हो।मन स्थिर नभएमा विचार, भावना र कार्यहरू असंतुलित हुन्छन्। अशान्त मनका कारण मानिसले निर्णयमा गल्ती गर्छ र जीवनका चुनौतीहरूको सामना गर्न कठिनाइ महसुस गर्छ। श्री कृष्णले गीतामा स्पष्ट रूपमा भनेका छन् कि काम, क्रोध, मोह र लोभले मानिसको जीवन अशान्त बनाउँछन् र पतनको कारण बन्न सक्छन्। यो समस्याको समाधान बाह्य साधनबाट होइन, आत्म-संयम र आन्तरिक अभ्यासबाट सम्भव छ।

मनलाई नियन्त्रण गर्नका लागि आफैंभित्रको गहिराइमा यात्रा गर्नु आवश्यक हुन्छ। यसको अर्थ हो, आफ्नो मनको प्रवृत्तिहरू, इच्छा र भावनालाई बुझेर तिनीहरूलाई सही तरिकाले सम्हाल्नु। यदि हामी आफ्नो मनलाई बाह्य घटनासँग जोडेर चलाउँछौं भने, सँधै बाह्य परिस्थितिबाट प्रभावित हुने छौं। यही कारणले वेदिक शिक्षामा मुख्य ध्यान आन्तरिक अभ्यास र आत्मनिरीक्षणमा राखिएको छ।

जीवनको स्थिरता र शान्ति  बाहिरी उपलब्धि वा धन–संपत्ति मात्रमा निर्भर हुँदैन। यो भित्री अनुशासन, इच्छाशक्ति र आत्मनियन्त्रणको परिणाम हो। जब व्यक्ति आफ्नो मन, भावनाहरू र आवेगलाई नियन्त्रण गर्न सक्षम हुन्छ, तब मात्र उसले जीवनमा वास्तविक शान्ति, स्थिरता र सन्तुलन अनुभव गर्न सक्छ।

धार्मिक र दार्शनिक दृष्टिकोणबाट पनि आत्मनियन्त्रणको महत्त्व अपरिहार्य छ। बुद्ध धर्ममा शान्ति र निर्वाणको मार्ग आत्मनियन्त्रणको अभ्यासमा आधारित छ। प्रत्येक व्यक्ति आफ्नो इच्छा, तृष्णा, र लोभलाई नियन्त्रण गर्न सक्षम भएमा मानसिक अशान्ति, क्रोध, र पीडाबाट मुक्त हुन सक्छ। यसैले, आत्मनियन्त्रणले आध्यात्मिक विकासमा पनि महत्वपूर्ण भूमिका खेल्छ।आत्मनियन्त्रणले नेतृत्व र सामाजिक जिम्मेवारीमा पनि स्थिरता ल्याउँछ। जब नेतृत्वमा रहेका व्यक्ति आफ्ना भावनात्मक प्रतिक्रिया र स्वार्थलाई नियन्त्रण गर्न सक्षम हुन्छन्, तब उनीहरूको निर्णय समाज र राष्ट्रको हितमा केन्द्रित हुन्छ। व्यक्तिको संयमले मात्र होइन, राष्ट्रको स्थायित्व र शान्तिको पनि आधार तयार हुन्छ। यस्ता गुणले व्यक्तिगत जीवन र समाज दुवैमा सकारात्मक प्रभाव पार्छ।

आत्मनियन्त्रणले व्यक्ति र समाज दुवैलाई शान्त, स्थिर, र समृद्ध बनाउँछ। यसले  मानसिक शान्ति मात्र दिन्छ भन्ने होइन, जीवनका प्रत्येक क्षेत्र व्यक्तिगत, सामाजिक, आर्थिक र आध्यात्मिकमा स्थिरता र सकारात्मक प्रभाव ल्याउँछ। यही कारणले आत्मनियन्त्रणलाई जीवनको आधारभूत मूल्य मानिनुपर्छ। यदि हरेक व्यक्ति यसलाई जीवनमा आत्मसात् गर्न सके, तब मात्र समाजमा स्थायी शान्ति, सौहार्द, र समृद्धि सम्भव हुन्छ।सारांशमा भन्नुपर्दा, जीवनको आधारभूत कला हो। इच्छाशक्ति बिना यो असम्भव छ। जीवनको प्रत्येक चुनौती, तनाव र असफलतासँग सामना गर्न सक्षम हुन, भित्री शान्ति प्राप्त गर्न र समाजमा स्थिरता कायम गर्न आत्मनियन्त्रण अपरिहार्य छ। यही अभ्यासले मात्र व्यक्ति आफ्नो जीवनलाई पूर्ण, अर्थपूर्ण र सन्तुलित बनाउन सक्छ।

मनको स्थिरताले सम्बन्धहरूमा पनि गहिरो प्रभाव पार्छ। अस्थिर मनले साना कुरालाई ठूलो बनाउँछ, गलत बुझाइ बढाउँछ र सम्बन्धमा दूरी सिर्जना गर्छ। तर स्थिर मन भएको व्यक्ति सहिष्णु, संवेदनशील र समझदार हुन्छ। ऊ अरूको भावनालाई बुझ्न सक्षम हुन्छ र प्रतिक्रिया दिनुभन्दा पहिले सोच्न जान्छ। यसले सम्बन्धहरूलाई विश्वास, सम्मान र ममताले भरिएको बनाउँछ। त्यस्तै, निर्णय क्षमतामा पनि मनको स्थिरताको ठूलो भूमिका हुन्छ। जब मन अशान्त हुन्छ, निर्णयहरू भावनात्मक र असन्तुलित हुन सक्छन्; तर स्थिर मनले तर्क, विवेक र दूरदृष्टिका आधारमा सही निर्णय लिन सहयोग पुर्याउँछ। यसरी, मनको स्थिरता केवल व्यक्तिगत शान्तिको आधार मात्र होइन, सफल र सन्तुलित जीवनको पनि मूल आधार हो।

मनको स्थिरतामा नै जीवनको उज्यालो संसार लुकेको छ। जब मानिसले आफ्नो भित्रको अशान्ति, अहंकार र नकारात्मक भावनालाई नियन्त्रण गर्न सिक्छ, तब उसले साँचो आनन्दको अनुभूति गर्न सक्छ। यस्तो आनन्द बाह्य वस्तुहरूमा निर्भर हुँदैन; यो आत्मसन्तुष्टि र आन्तरिक शान्तिबाट उत्पन्न हुन्छ। स्थिर मन भएको व्यक्ति कठिन परिस्थितिमा पनि आशावादी रहन्छ र हरेक समस्यालाई अवसरको रूपमा हेर्न सक्छ। यसले जीवनलाई केवल सहन गर्ने प्रक्रिया होइन, रमाउने र अर्थपूर्ण बनाउने कला बनाउँछ। त्यसैले, यदि हामीले जीवनलाई उज्यालो, सन्तुलित र सुन्दर बनाउन चाहन्छौं भने, सबैभन्दा पहिले आफ्नो मनलाई स्थिर बनाउन सिक्नुपर्छ। यही अभ्यासले अन्ततः हामीलाई साँचो शान्ति, सन्तुष्टि र जीवनको वास्तविक सौन्दर्यतर्फ डोर्याउँछ।

(उप्रेती कोष तथा लेखा नियन्त्रक कार्यालय मोरङमा कार्यरत छन्)