कविताः शून्यको गर्भमा

कविताः शून्यको गर्भमा

तोमनाथ उप्रेती

शून्य…
जहाँ सबै कुरा मौन हुन्छन्,
जहाँ शब्दहरू पनि आफ्नो आवाज गुमाउँछन्,
त्यहीँ कहीं
तिमी जन्मिएकी थियौ
मेरी प्रेयसी।

तिमी प्रकाश होइनौ,
तर प्रकाशको कारण हौ।
तिमी ध्वनि होइनौ,
तर मौनताको कम्पन हौ।
शून्यको गर्भमा तिमी
एक अनकथित कविता हौ,
जसलाई म लेख्न खोज्छु,
तर प्रत्येक अक्षर
तिम्रो स्पर्शमा हराउँछ।

म तिमीलाई देख्दिनँ,
तर महसुस गर्छु
जस्तै हावाले आफ्नो अस्तित्व देखाउँदैन,
तर रूखहरूलाई झुकाउन सक्छ।

तिमी समयको बाहिर बाँच्दछ्यौ,
घडीहरू तिमीलाई चिन्न सक्दैनन्।
सेकेन्डहरू तिमीलाई समात्न सक्दैनन्।
किनकि तिमी
क्षण होइनौ,
तिमी अनन्तताको सानो घाउ हौ
जो प्रेम बनेर बगिरहन्छ।

कहिलेकाहीँ लाग्छ
तिमी मेरो स्मृतिमा होइनौ,
मेरो विस्मरणमा बाँचिरहेकी छ्यौ।
जहाँ सबै कुरा हराइसकेका छन्,
त्यहीँ तिमी अझै बाँकी छ्यौ।

म तिमीलाई नाम दिन चाहन्छु,
तर नामहरू त सीमित हुन्छन्।
तिमी त सीमाभन्दा बाहिरको
एउटा अनाम संगीत हौ,
जसलाई केवल आत्माले सुन्न सक्छ।

तिमी नजिक पनि छैनौ,
टाढा पनि छैनौ।
तिमी दूरीको अर्थ नै बदलिदिने
एउटा मौन उपस्थिति हौ।

जब म आँखा बन्द गर्छु,
म शून्य देख्छु
तर त्यो शून्य खाली हुँदैन,
त्यो तिम्रो आकारले भरिएको हुन्छ।

तिमी मेरो प्रेम होइनौ 
तिमी मेरो प्रश्न हौ।
मेरो उत्तर पनि हौ।
मेरो हराएको बाटो
र त्यही बाटोको प्रकाश पनि।

शून्यको गर्भमा
तिमी जन्मिन्छ्यौ बारम्बार,
र म
प्रत्येक जन्ममा
फेरि प्रेम गर्न सिक्छु।