भ्वाइस खबर
कविताः भग्नावशेषबाट उज्यालोतर्फ
तोमनाथ उप्रेती
भत्किएको घरको आँगनमा
अझै एउटा ढोका उभिएको छ
ढोकाभित्र कोही छैन
तर स्मृतिले ढोका ढकढक्याइरहेको छ।
नदी बग्यो
आफ्नै किनाराको नाम बिर्सिएर
पहाड काँप्यो
आफ्नै छातीमा चिरा बोकेर
र एउटा बस्ती
एकै रातमा इतिहास बन्यो।
धुलो उड्यो
आँसु झर्यो
मौनताले शोकको गीत गायो
र एउटा बच्चाले
भग्न भित्ताबीच उभिएर सोध्यो
अब हाम्रो घर कहाँ छ?
उत्तर थिएन।
तर त्यही मौनताभित्र
एउटा हात अघि बढ्यो
अर्को हातले समात्यो
र दुःखको अँध्यारोमा
मानवताको सानो दीप बल्यो।
कसैले रोटी बाँड्यो
कसैले पानी
कसैले आफ्नो निद्रा
कसैले आफ्नो समय
कसैले आफ्नै आँसु।
त्यहाँ पद थिएन
सम्पत्ति थिएन
सीमारेखा थिएन
केवल मानिस थियो
र मानिसभित्र बाँचेको करुणा।
पीडा आयो
तर पीडाले हामीलाई
हाम्रो कमजोरी मात्र देखाएन
हाम्रो सामर्थ्य पनि चिनायो।
शोकले सिकायो
जीवन क्षणभङ्गुर छ।
भग्नावशेषले सिकायो
निर्माण विवेकले गर्नुपर्छ।
प्रकृतिले भन्यो
मलाई जित्न खोज्नेहरू,
पहिले मेरो लय बुझ।
अनि एउटा सानो घाँस
ढुङ्गाको चिराबाट उम्रियो।
त्यो फूल थिएन
तर भविष्य थियो।
भत्किएको विद्यालयमा
फेरि घण्टी बज्नेछ
नदीमाथि पुल उठ्नेछ
खेतमा फेरि बीउ उम्रनेछ
र चुलोमा आगो बल्नेछ।
किनकि
मानिस ढल्छ,
तर उठ्न सक्छ।
रात लामो हुन्छ,
तर बिहानलाई रोक्न सक्दैन।
त्यसैले
भग्नावशेषलाई अन्त्य नठानौँ।
त्यही धुलोबाट
नयाँ सपना उठाऔँ।
त्यही आँसुबाट
करुणा जन्माऔँ।
त्यही अँध्यारोबाट
विवेकको दीप बालौँ।
र हिँडौँ
बिस्तारै,
तर दृढतापूर्वक,
भग्नावशेषबाट
उज्यालोतर्फ।
भ्वाइस खबर
प्रतिक्रिया