युद्धको गीत

युद्धको गीत

तोमनाथ उप्रेती

सिमाना तानियो, रक्तले लेखियो,
धरती चिच्याइरही, आकाश रोइरह्यो।
हाम्रो सपनाको बोट,
गोलाबारीको आवाजमा झरिरह्यो।

भाइले बन्दुक समात्यो,
दाजुले पनि बन्दुक समात्यो,
आमा घरको चुल्होमा आगो ताप्दै
मौन रातहरूमा प्रार्थना गर्दै बसिरहिन्।

हावा बारुदको गन्ध बोकेर आयो,
पानी रगतसँग मिसिएर बग्यो,
माटोमा सुतिरहेका शवहरूमा,
तिमीले देख्यौ घाम झर्दा आँसुको रंग।

यो युद्ध कस्को लागि?
कसको आदेशमा रक्त बग्यो?
युद्धले जित्ने को हो?
हार्ने त सधैँ आमाहरू नै हुन्।

बालीहरू जलाइयो,
बालकहरूको हाँसो हराइयो,
सपना चकनाचुर भए,
निःशब्द कोइलाहरू रातमा कराइरहे।

नायक बन्ने लालसामा
धर्ती उजाड बनाइयो,
र एक दिन युद्ध सकियो,
तर घाउ कहिल्यै निको भएन।

आउ, युद्धको गीतलाई
शान्तिको गीतमा बदलौँ,
हतियारको आवाजलाई
शिक्षाको आवाजमा बदलौँ।

आउ, घाउहरूमा मलम लगाउँ,
रगतको साटो प्रेम बहाउँ,
हतियार होइन, कलम समातौँ,
भविष्यको बोट फेरि रोपौँ।

आमाहरू फेरि मुस्काउन्,
बालकहरू फेरि खेलून्,
हामी फेरि मान्छे बनौँ,
युद्धलाई अन्तिम युद्ध बनाऔँ।