किनारः गरिबी, विस्थापन, प्रेम, पीडा, आशा र सामाजिक संघर्षको नाङ्गो दस्तावेज

किनारः गरिबी, विस्थापन, प्रेम, पीडा, आशा र सामाजिक संघर्षको नाङ्गो दस्तावेज

तोमनाथ उप्रेती

१.बिषय प्रवेश

पुष्पराज पाण्डेय समकालीन नेपाली साहित्यमा उदाउँदो कथाकार हुन्। उनले सामाजिक यथार्थ, मानवीय संवेदना र सांस्कृतिक विविधतालाई आफ्ना कथाहरूमा सूक्ष्म रूपमा प्रस्तुत गर्ने प्रयास गरेका छन्। उनको पहिलो कथासंग्रह किनारले उनलाई साहित्यिक क्षेत्रमा परिचित बनाएको छ। यस कृतिमा उनले गरिबी, विस्थापन, प्रेम, पीडा, आशा र पहिचानको संकटजस्ता विषयहरूलाई गहिरो दृष्टिले उठाएका छन्।

पाण्डेयको लेखनमा स्थानीय भाषा, विशेषगरी सुदूरपश्चिमेली जनबोली, थारू र डोटेली अभिव्यक्तिको प्रयोगले कथालाई मौलिकता प्रदान गर्छ। उनका कथाहरू मानव मनोविज्ञान र अस्तित्वगत प्रश्नहरूको खोज पनि हुन्। उनी प्रयोगशील कथाशिल्प, प्रतीकात्मकता र बहुस्तरीय कथन संरचनामा रुचि राख्छन्।

पहिलो प्रयास भए पनि उनको लेखनमा देखिएको आत्मविश्वास र दृष्टिगत परिपक्वताले भविष्यमा अझ गहिरा र सशक्त कृतिहरूको सम्भावना देखाउँछ। समकालीन नेपाली कथासाहित्यमा नयाँ स्वर र नयाँ प्रयोगको खोज गर्ने लेखकका रूपमा उनलाई महत्वपूर्ण मान्न सकिन्छ।

पाण्डेयको पहिलो कथासंग्रहका रूपमा आएको यो कृति समकालीन नेपाली समाजको बहुआयामिक यथार्थलाई अभिव्यक्त गर्ने प्रयास हो। शिखा बुक्सद्वारा प्रकाशित ‘किनार’ को पृष्ठभूमि बुझ्नका लागि आजको नेपाली सामाजिक, सांस्कृतिक र बौद्धिक परिवेशलाई हेर्नु आवश्यक हुन्छ।

विगत केही दशकयता नेपाली समाज तीव्र परिवर्तनको चरणबाट गुज्रिरहेको छ। ग्रामीण जीवनशैलीको रूपान्तरण, सहरीकरणको विस्तार, वैदेशिक रोजगारीको प्रभाव र सामाजिक सम्बन्धहरूमा आएको जटिलता। यिनै परिवर्तनहरूले व्यक्तिको जीवनमा नयाँ चुनौती र द्वन्द्व सिर्जना गरेका छन्, जसको प्रतिध्वनि साहित्यमा पनि स्पष्ट रूपमा देखिन्छ। ‘किनार’ यिनै सामाजिक संक्रमणहरूको कथात्मक अभिलेखका रूपमा उभिएको छ।

यस कृतिको अर्को महत्वपूर्ण पृष्ठभूमि भाषिक र सांस्कृतिक विविधताको संरक्षणसँग जोडिएको छ। सुदूरपश्चिमेली जनजीवन, थारू तथा डोटेली भाषिक अभिव्यक्तिहरूलाई कथाभित्र समेट्नु सौन्दर्यको प्रयोग मात्र होइन, मौलिक पहिचानको पुनःस्थापनाको प्रयास पनि हो। नेपाली साहित्यमा केन्द्र–परिधिको विमर्श बलियो बन्दै गएको सन्दर्भमा किनारले परिधिका आवाजहरूलाई केन्द्रमा ल्याउने काम गरेको छ।

साथै, उत्तरआधुनिकता र प्रयोगवादतर्फ उन्मुख समकालीन साहित्यिक प्रवृत्तिले पनि यस कृतिको निर्माणमा प्रभाव पारेको देखिन्छ। परम्परागत कथनशैलीभन्दा फरक संरचना, “कथाभित्र कथा” जस्ता प्रविधि, र प्रतीकात्मक प्रस्तुतीकरणले लेखकको नयाँ दृष्टिको संकेत दिन्छ।

नेपाल एकेडेमीमा सम्पन्न यसको लोकार्पण समारोहले पनि यस कृतिको बौद्धिक पृष्ठभूमिलाई उजागर गर्छ, जहाँ समीक्षक र साहित्यकारहरूको सहभागिताले किनारलाई साहित्यिक कृति मात्र होइन, विचार–विमर्शको विषयका रूपमा स्थापित गर्यो।

२. कथावस्तु र संरचना

किनार का कथाहरू जीवनका सीमान्त अनुभवहरूलाई केन्द्रमा राख्दै समकालीन नेपाली समाजको गहिरो यथार्थ उजागर गर्छन्। पाण्डेयले गरिबी, विस्थापन, प्रेम, पीडा, आशा र सामाजिक संघर्षजस्ता विषयहरूलाई अनुभवहरूलाई मानव मनको गहिराइ र अस्तित्वगत प्रश्नहरूसँग जोडेर व्याख्या गरेका छन्। यसैले, कथाहरू पढ्दा पाठकले जीवनकै एक जटिल आयामसँग साक्षात्कार गरेको अनुभूति गर्छ।

यी कथाहरूमा पात्रहरू कुनै आदर्शीकृत छविका रूपमा प्रस्तुत हुँदैनन्, बरु उनीहरू आफ्ना कमजोरी, द्वन्द्व र अपूर्णतासहित उपस्थित हुन्छन्। यही यथार्थपरक प्रस्तुतीकरणले कथालाई विश्वसनीय बनाउँछ। कथाभित्रको भावनात्मक तनाव, मौन पीडा र सूक्ष्म अनुभूतिहरूले पाठकलाई पात्रहरूको मनोदशासँग प्रत्यक्ष रूपमा जोडिदिन्छ।

विशेषतः “कथाभित्र कथा” भन्ने संरचनागत प्रयोगले किनारलाई थप विशिष्ट बनाएको छ। यस प्रविधिले कथालाई एक तहमा सीमित नराखी बहुस्तरीय बनाउँछ, जहाँ एउटा कथाले अर्को कथालाई जन्म दिन्छ। यस्तो संरचनाले पाठकलाई निरन्तर सक्रिय बनाइराख्छ, किनकि उसले कथा बुझ्नका लागि विभिन्न तहहरूबीच सम्बन्ध खोज्नुपर्छ।

कथाहरू रैखिक ढाँचामा सीमित छैनन्; बरु टुक्रा–टुक्रा स्मृति, अनुभूति र प्रतीकहरूको संयोजनबाट विकसित हुन्छन्। यसले कथाशिल्पलाई आधुनिक र प्रयोगशील बनाएको छ। समय यहाँ स्थिर छैन अतीत, वर्तमान र कल्पना एकअर्कामा मिसिन्छन्। यही मिश्रणले कथालाई घटनाक्रम होइन, अनुभवको प्रवाह बनाइदिन्छ। किनारका कथाहरूले परम्परागत कथनशैलीलाई चुनौती दिँदै नयाँ साहित्यिक सम्भावनाको संकेत गर्छन्।

३. विषयवस्तु

किनारको सबैभन्दा बलियो पक्ष यसको विषयगत गहिराइ हो, जसले यस कृतिलाई सामान्य कथासंग्रहभन्दा माथि उठाएर विचारशील आख्यानको स्तरमा पुर्याएको छ। पाण्डेयले चयन गरेका विषयहरू सतही सामाजिक चित्रणमा सीमित छैनन् तिनले मानव जीवनका गहिरा अन्तर्विरोध, संवेदना र अस्तित्वगत द्वन्द्वलाई समेट्छन्।

यस कृतिमा सामाजिक असमानता र गरिबी मानव गरिमामा परेको आघातका रूपमा प्रस्तुत हुन्छ। पात्रहरूका संघर्षहरूले समाजभित्रको संरचनात्मक विभेदलाई उजागर गर्छन्। यससँगै, मानव अस्तित्व र पहिचानको संकट पनि कथाहरूको केन्द्रमा रहेको देखिन्छ, जहाँ पात्रहरू “म को हुँ?” भन्ने गहिरो प्रश्नसँग जुधिरहेका हुन्छन्।

प्रेम, विछोड र सम्बन्धको जटिलता किनारका कथाहरूमा अत्यन्त सूक्ष्म र यथार्थपरक रूपमा अभिव्यक्त भएका छन्। यहाँ प्रेम भावनात्मक अनुभूति मात्र होइन, बरु पीडा, त्याग र द्वन्द्वसँग गाँसिएको जीवन अनुभव हो। त्यस्तै, सांस्कृतिक स्मृति र स्थानीय जीवनशैलीको प्रस्तुतीकरणले कथाहरूलाई मौलिकता दिन्छ। स्थानीय परिवेश, परम्परा र संस्कारहरू कथाभित्र जीवित रूपमा उपस्थित छन्, जसले पाठकलाई एउटा विशिष्ट भूगोल र संस्कृतिसँग जोडिदिन्छ।

परम्परा र आधुनिकताको द्वन्द्व पनि यस कृतिको महत्वपूर्ण पक्ष हो। पुराना मूल्य र नयाँ सोचबीचको संघर्ष पात्रहरूको जीवनमार्फत देखाइएको छ, जसले समाजको संक्रमणकालीन अवस्थालाई प्रतिबिम्बित गर्छ।

यी सबै विषयहरू कुनै उपदेशात्मक वा नीतिमूलक शैलीमा प्रस्तुत गरिएका छैनन्। बरु, लेखकले जीवनका यथार्थ अनुभव, संवाद र परिस्थितिमार्फत तिनलाई स्वाभाविक रूपमा उजागर गरेका छन्।

४. भाषा र शैली

किनारको सबैभन्दा विशिष्ट र प्रभावकारी पक्ष यसको भाषिक प्रयोगमा निहित छ। पाण्डेयले सुदूरपश्चिमेली जनबोली, थारू तथा डोटेली भाषाका तत्वहरूलाई कथाभित्र स्वाभाविक रूपमा समेट्दै कथाहरूलाई गहिरो स्थानीयता प्रदान गरेका छन्। यो भाषिक विविधता सांस्कृतिक पहिचानको पुनर्स्थापनाको एक सशक्त माध्यमका रूपमा प्रस्तुत भएको छ।

यस कृतिमा प्रयोग भएको भाषा सतहमा सरल र सहज देखिए पनि यसको भित्री संरचना अत्यन्त गहिरो र अर्थबहुल छ। प्रत्येक शब्दले अनुभूति, संवेदना र प्रतीकात्मक अर्थ पनि बोकेको हुन्छ। यही कारणले पाठकले कथा पढ्दा घटनाक्रम मात्र बुझ्दैन, बरु पात्रहरूको मनोदशा, परिवेशको आत्मा र जीवनको सूक्ष्म कम्पनलाई पनि महसुस गर्छ।

भाषाको यही संवेदनात्मक शक्ति किनारलाई विशिष्ट बनाउने प्रमुख तत्व हो। स्थानीय शब्दावली, जनजीवनसँग जोडिएका अभिव्यक्ति र मौलिक लयले कथालाई जीवन्त बनाएको छ। पाठकले कथाभित्रको भूगोल, संस्कृति र सामाजिक परिवेशलाई प्रत्यक्ष अनुभव गरेजस्तो अनुभूति पाउँछ।

यसका साथै, प्रतीकात्मकता र संकेतात्मक अभिव्यक्तिले कथाहरूलाई बहुआयामिक बनाएको छ। साधारण देखिने वाक्यहरूभित्र गहिरो अर्थ लुकेको हुन्छ, जसले पाठकलाई व्याख्या र आत्मअन्वेषणतर्फ उन्मुख गराउँछ।

५. शिल्प र प्रयोग

किनार शिल्पगत रूपमा प्रयोगवादी प्रवृत्तितर्फ उन्मुख कृति हो, जहाँ उत्तरआधुनिक कथाशैलीका विविध तत्वहरू सशक्त रूपमा उपस्थित छन्। पाण्डेयले गैररेखीय कथन संरचना, स्मृति र कल्पनाको मिश्रण, बहुस्वर तथा प्रतीकात्मकता र मिथकीय संकेतहरूको प्रयोगमार्फत परम्परागत आख्यानको सीमालाई विस्तार गरेका छन्। यी विशेषताहरूलाई विश्वसाहित्यका केही प्रख्यात सर्जकहरूसँग तुलना गर्दा किनारको साहित्यिक उचाइ र सम्भावना अझ स्पष्ट हुन्छ।

गैररेखीय कथन संरचनाको प्रयोग होरहे लुइस बोर्खेसको कथाशैलीसँग तुलना गर्न सकिन्छ। बोर्खेसका कथाहरूमा समय र यथार्थ रैखिक नभई वृत्ताकार वा बहुआयामिक रूपमा प्रस्तुत हुन्छन्। किनारमा पनि कथाहरू टुक्रा–टुक्रा स्मृति र अनुभवमार्फत अघि बढ्छन्, जसले पाठकलाई सक्रिय व्याख्याकार बनाउँछ। यसले कथा बुझ्ने प्रक्रियालाई बौद्धिक अभ्यासमा रूपान्तरण गर्छ।

त्यस्तै, स्मृति र कल्पनाको मिश्रणले गेब्रियल गार्सिया मार्केसको जादुई यथार्थवादको झल्को दिन्छ। मार्केजका कृतिहरूमा यथार्थ र कल्पनाबीचको सीमाना धुमिल हुन्छ, जहाँ असाधारण कुरा पनि स्वाभाविक रूपमा प्रस्तुत हुन्छ। किनारमा यद्यपि जादुई यथार्थवादको प्रत्यक्ष प्रयोग छैन, तर स्मृति र अनुभूतिको स्तरमा यथार्थ र कल्पनाको अन्तर्सम्बन्धले त्यस्तै गहिरो भावभूमि सिर्जना गर्छ।

बहुस्वरात्मक कथन शैली विलियम फकनरका कृतिहरूसँग साम्य राख्छ। फकनरले विभिन्न पात्रहरूको दृष्टिकोणमार्फत एउटै घटनालाई फरक–फरक कोणबाट प्रस्तुत गर्ने प्रविधि अपनाएका छन्। ‘किनार’ मा पनि विभिन्न आवाजहरू, दृष्टिकोणहरू र अनुभवहरू एकअर्कासँग अन्तर्क्रिया गर्छन्, जसले कथालाई बहुआयामिक बनाउँछ।

प्रतीकात्मकता र मिथकीय संकेतहरूको प्रयोग टी. एस. इलियटको काव्यशैलीसँग तुलना गर्न सकिन्छ, विशेषतः द वेस्ट ल्याण्ड जस्ता कृतिमा देखिने मिथकीय संरचनासँग। ‘किनार’ मा प्रयोग भएका प्रतीकहरूले गहिरो सांस्कृतिक र दार्शनिक अर्थ बोकेका छन्, जसले कथालाई बहुपाठीय  बनाउँछ।

यसैगरी, उत्तरआधुनिक विखण्डन र अस्तित्वगत प्रश्नहरूको उपस्थिति अल्बेर कामु जस्ता दार्शनिक–साहित्यकारको प्रभावसँग पनि मेल खान्छ। क्यामूका कृतिहरूमा जीवनको अर्थ, निरर्थकता र मानव अस्तित्वको द्वन्द्व केन्द्रमा हुन्छ। ‘किनार’ मा पनि पात्रहरू यस्तै प्रश्नहरूसँग जुधिरहेका देखिन्छन्।

यसरी हेर्दा, किनारले विश्वसाहित्यका यी प्रतिष्ठित सर्जकहरूको शैलीसँग प्रत्यक्ष नक्कल नगरी, तिनका प्रभावलाई स्थानीय सन्दर्भमा रूपान्तरण गरेको छ। यही कारणले यो कृति एकातिर नेपाली माटोमा गहिरो जरा गाडेर उभिएको छ भने अर्कोतिर विश्वसाहित्यसँग संवाद गर्न सक्ने क्षमता पनि राख्छ।

६. सौन्दर्य र शक्तिहरू

किनार समकालीन नेपाली आख्यानमा एउटा कथासंग्रहका रूपमा होइन, बरु एक सशक्त साहित्यिक हस्तक्षेपका रूपमा उपस्थित देखिन्छ। पाण्डेयले यस कृतिमार्फत समाज, भाषा र चेतनाबीचको सम्बन्धलाई पुनःपरिभाषित गर्ने प्रयास गरेका छन्।

यस कृतिको पहिलो महत्वपूर्ण पक्ष गहिरो सामाजिक यथार्थको चित्रण हो। कथाहरूमा गरिबी, विस्थापन, असमानता र जीवनसंघर्ष घटनाका रूपमा होइन, मानव अस्तित्वको गहिरो पीडाका रूपमा प्रस्तुत गरिएका छन्। यसले पाठकलाई समाजको सतहभन्दा तल रहेको संरचनागत यथार्थतर्फ डोर्याउँछ।

दोस्रो, स्थानीय भाषा र संस्कृतिको संरक्षण यस कृतिको विशिष्ट पहिचान हो। सुदूरपश्चिमेली जनजीवन, थारू र डोटेली भाषिक अभिव्यक्तिहरूको प्रयोगले कथाहरूलाई मौलिकता प्रदान गरेको छ। यसले साहित्यलाई केवल लेख्य अभिव्यक्ति नभई सांस्कृतिक स्मृतिको वाहक बनाएको छ।

तेस्रो, विचार र भावनाबीचको सन्तुलन ‘किनार’ को महत्वपूर्ण सौन्दर्य हो। कथाहरू अत्यधिक भावनात्मक वा बौद्धिक नभई दुवै पक्षलाई सन्तुलित रूपमा समेट्छन्, जसले पाठकलाई सोच्न र महसुस गर्न समान रूपमा प्रेरित गर्छ।

चौथो, प्रयोगशील कथाशिल्पले यस कृतिलाई परम्परागत संरचनाबाट अलग बनाएको छ। गैररेखीय कथन, बहुस्तरीय संरचना र स्मृति–कल्पनाको मिश्रणले कथाहरूलाई आधुनिक साहित्यिक चेतनासँग जोड्छ।

पाँचौँ, दार्शनिक प्रश्न उठाउने क्षमता यस कृतिको गहिरो शक्ति हो। कथाहरूले “मानव हुनुको अर्थ के हो?”, “पहिचान कहाँबाट निर्माण हुन्छ?” जस्ता अस्तित्वगत प्रश्नहरू उठाउँछन्, जसले पाठकलाई आत्मचिन्तनतर्फ उन्मुख गराउँछ।

यी सबै पक्षहरूको संयुक्त प्रभावले ‘किनार’ लाई समकालीन नेपाली साहित्यमा एक वैचारिक र शिल्पगत हस्तक्षेपका रूपमा स्थापित गरेको छ, जसले नयाँ साहित्यिक सम्भावनाको ढोका खोलिदिएको छ।

७. सीमाहरू (कमजोरीहरू)

किनार पहिलो कृति भएकाले यसमा केही संरचनागत असमानताहरू देखिनु स्वाभाविक साहित्यिक अवस्था हो। पाण्डेयको लेखनमा प्रयोगशीलता र नयाँ शिल्पप्रति आकर्षण स्पष्ट रूपमा देखिए पनि, कतिपय कथाहरूमा संरचनात्मक सन्तुलन पूर्ण रूपमा स्थापित हुन नसकेको अनुभूति हुन्छ।

विशेषतः केही कथाहरूमा प्रतीकात्मकताको अत्यधिक प्रयोगले अर्थको तह जटिल बनाएको छ। यस्तो जटिलता साहित्यिक दृष्टिले समृद्ध भए पनि सामान्य पाठकका लागि कथाको सीधा भाव बुझ्न कठिन हुन सक्छ। प्रतीक र संकेतहरूको घना प्रयोगले कहिलेकाहीँ कथाको प्रवाहलाई सुस्त बनाउने जोखिम पनि देखिन्छ।

त्यस्तै, सम्पादनको पक्षमा पनि केही सुधारको सम्भावना देखिन्छ। केही कथाहरूमा विचार र घटनाको पुनरावृत्ति वा अनावश्यक विस्तारले कथात्मक घनत्वलाई कमजोर बनाएको अनुभूति हुन्छ। अझ सशक्त सम्पादन भएको खण्डमा कथाहरूले अझ तीक्ष्ण र प्रभावकारी रूप लिन सक्थे।

यद्यपि यी सीमाहरूलाई कमजोरीका रूपमा मात्र होइन, विकासशील लेखकीय यात्राको प्रारम्भिक चरणका संकेतका रूपमा पनि बुझ्न सकिन्छ। पहिलो कृतिमा प्रयोग, खोज र परीक्षणको प्रवृत्ति बढी देखिनु स्वाभाविक हो, जसले लेखकको भविष्यको सम्भावना र परिष्कारको दिशालाई पनि संकेत गर्छ।

यसरी हेर्दा, ‘किनार’ मा देखिएका यी संरचनागत र सम्पादनसम्बन्धी सीमाहरूले कृतिको समग्र मूल्यलाई कमजोर बनाउनेभन्दा पनि यसको विकासशील साहित्यिक यात्रालाई संकेत गर्छन्, जहाँ भविष्यमा अझ परिष्कृत र सन्तुलित कथाशिल्पको अपेक्षा गर्न सकिन्छ।

८. साहित्यिक महत्व

किनार समकालीन नेपाली समाजको सांस्कृतिक दस्तावेजका रूपमा उभिएको छ। पाण्डेयले यस कृतिमार्फत समाजका ती आवाजहरूलाई केन्द्रमा ल्याउने प्रयास गरेका छन्, जो प्रायः मुख्यधाराको साहित्य र विमर्शबाट किनारामा परेका हुन्छन्।

यस कृतिमा प्रस्तुत कथाहरूले सीमान्त जीवन, ग्रामीण अनुभव, श्रमजीवी वर्गको संघर्ष तथा सांस्कृतिक रूपान्तरणका सूक्ष्म पक्षहरूलाई उजागर गर्छन्। यी कथाहरू व्यक्तिगत अनुभवका विवरण मात्र नभई सामूहिक स्मृति र सामाजिक यथार्थका प्रतिनिधि अभिव्यक्ति हुन्। यस अर्थमा किनारले साहित्यलाई दस्तावेजी चरित्र पनि प्रदान गरेको छ।

सांस्कृतिक दृष्टिले हेर्दा, यस कृतिले नेपाली समाजका विविध भाषा, परम्परा र जीवनशैलीलाई संरक्षण र पुनःप्रस्तुतीकरण गर्ने महत्वपूर्ण कार्य गरेको छ। स्थानीय बोली, सांस्कृतिक संकेत र जीवनपद्धतिहरू कथाभित्र स्वाभाविक रूपमा समाहित भएकाले यो कृति सांस्कृतिक स्मृतिको वाहक बन्न पुगेको छ।

त्यस्तै, समकालीन नेपाली कथामा प्रयोग, भाषा र संरचनाको नयाँ सम्भावना देखाउनु यस कृतिको अर्को महत्वपूर्ण उपलब्धि हो। परम्परागत कथनशैलीबाट बाहिर निस्कँदै लेखकले गैररेखीय संरचना, प्रतीकात्मक अभिव्यक्ति र बहुस्तरीय कथावाचनको प्रयोग गरेका छन्। यसले नेपाली आख्यानलाई नयाँ सौन्दर्यशास्त्रीय दिशातर्फ उन्मुख गराउँछ।

यसरी, ‘किनार’ समाज, संस्कृति र साहित्यबीचको सम्बन्धलाई पुनःपरिभाषित गर्ने एक वैचारिक दस्तावेज हो, जसले समकालीन नेपाली साहित्यमा नयाँ दृष्टिकोण र सम्भावनाको ढोका खोलिदिएको छ।

९. निष्कर्ष

किनार समग्रमा एउटा यस्तो कृति हो जसले पाठकलाई जीवनको गहिरो चिन्तनतर्फ डोर्याउँछ। पाण्डेयले यस कृतिमार्फत नेपाली कथासाहित्यमा नयाँ स्वर, नयाँ दृष्टि र नयाँ प्रयोगको स्पष्ट संकेत दिएका छन्। यहाँ कथाहरू मानव अस्तित्व, सामाजिक यथार्थ र आन्तरिक द्वन्द्वको बहुआयामिक अभिव्यक्ति बनेका छन्।

पहिलो प्रयास भए पनि किनारमा देखिएको दृष्टिगत परिपक्वता र आत्मविश्वास उल्लेखनीय छ। लेखकले प्रयोग गरेको भाषिक विविधता, प्रतीकात्मक संरचना र बहुस्तरीय कथनशैलीले उनको आगामी साहित्यिक यात्राप्रति ठूलो अपेक्षा सिर्जना गरेको छ। यसले उनलाई समकालीन नेपाली साहित्यमा सम्भावनाशील कथाकारका रूपमा स्थापित गर्ने आधार तयार पारेको छ।कृति किनारमा उभिएर संसारलाई हेर्ने प्रयास होइन, बरु संसारभित्र लुकेको “किनार” अर्थात् सीमान्त अनुभव, पीडा र मौन आवाजहरूलाई महसुस गर्ने साहित्यिक यात्रा हो।