गिद्धहरूको नाचपछि(कविता)

गिद्धहरूको नाचपछि(कविता)

तोमनाथ उप्रेती

आकाश आज पनि कालो सूचनापत्र झैँ फिँजिएको छ

अफवाहहरू फाटेका पातहरू झैं उडिरहेका छन्

गिद्धहरू समाचारको शीर्षकमा बसेर

मानिसको श्वासलाई ब्रेकिङ न्युज बनाइरहेका छन्।

शहर एउटा खुला संसद् जस्तो

जहाँ कुर्सीहरू बोल्छन्

मानिसहरू मौन मतदान गर्छन्

र मृत्यु बहुमतले पास हुन्छ

सर्वसम्मतिको नाममा।

माटोले आज संविधान लेख्यो

र रगतले संशोधन गर्यो

पोखरीहरूमा पानी होइन,

पुराना आशाहरूको नुनिलो चिहान तैरिन्छ

तान्त्रिक हातहरू प्रार्थना होइन

निराशाको वाइफाइ सिग्नल समातिरहेका छन्।

एउटा सरकारी प्रतीक्षा

जहाँ आशा हराउँछ लाइनमा,

र मृत्यु फोटोसहित उपस्थित हुन्छ समयमै।

गिद्धहरू नाच्छन्

तर यो विकासको बजेट हो

जहाँ सपना कटौती हुन्छ

र जीवनमा भ्याट थपिन्छ।

मानिसहरू भन्छन् सब ठीक हुनेछ,

तर त्यो वाक्य अब

झुटको राष्ट्रिय गान बनेको छ,

जसलाई बालबालिकाले पनि

स्कूलमा उभिएर गाइरहेका छन्।

र म हेर्छु

आकाशमा होइन

आफ्नै भित्रको संसदमा

जहाँ डरले बहुमत जितेको छ

गिद्धहरू फेरि उड्छन्,

पखेटामा समयका टुक्रा बोकेर

र भन्छन्

हामी अन्त्य होइनौँ

हामी त दैनिक अपडेट हौँ।

तर विडम्बना यति गहिरो छ

यहाँ मृत्यु पनि अब

सरकारी परियोजना जस्तो छ

जहाँ उद्घाटन हुन्छ,

तर समापन कहिल्यै हुँदैन।

जब शहर आफैं आफैँलाई खान थाल्छ,

म बुझ्छु

समस्या गिद्धहरूको नाच होइन

समस्या त हाम्रो

तालिका मिलाएर मर्न सिक्ने बानी हो।