“समयको छायाँमा हराइरहेको आत्मा”

“समयको छायाँमा हराइरहेको आत्मा”

              तोमनाथ उप्रेती

दौडिरहेका छन् पाइलाहरू —
कहाँ? किन? कसका निम्ति?
एक हात स्टेयरिङमा, अर्को सूचना सागरमा,
मनको सवारी दिशाहीन मोडमा।

वर्तमान झैँ लाग्दैन वर्तमान,
भविष्यको प्यासमा हाल हराएको
अस्तित्वको खरानी…
अनि हिजोको आत्मा — तातो चियाजस्तै चिसिँदै।

सम्बन्धहरू अब फूल होइनन् —
तिनीहरू सुकाएका पानाहरू हुन्,
“Seen”, “Like” र “React” को शब्दविहीन पुष्पमालामा
भावनाहरू गाढा छैनन्, केवल संकेत बाँकी छन्।

हामी समयका मालिक थिए कुनै दिन,
आज डिजिटल दास भएका छौं,
एउटा घण्टी बज्छ — र हामी जीवन बिर्सिन्छौं।
संसार नजिक छ — तर मुटुहरू टाढा… चर्किएर।

बुवाको ढुँढ्याइ आवाज, आमाको चुलोको धुवाँ,
आज ती सबै स्मृतिका अजङ्गका मूर्तिहरू भएका छन्,
जसमा न आत्मा बस्छ, न समय फर्किन्छ।

अन्तरिक्षमा घनघोर दौडदैछौं हामी,
तर मनको सूर्यग्रहण कहिल्यै हट्दैन।
हामी सफलताको सुनौलो बाकस बोकेर
सन्तुष्टिको चाबी हराइरहेका ती यात्रु हौं।

प्रविधिको बिजुलीले मार्ग देखायो —
तर अन्तर्मनको घरमा अध्यारो छ।
कति पटक आत्माले करायो,
“एक छिन त मलाई पनि सुन्ने गर…”

जीवन शिखर होइन, सन्तुलन हो।
दौड अन्ततः थकान हो — यदि गन्तव्य आत्मा नभए।

समयलाई होइन —
शून्यतालाई स्पर्श गर, मौनतालाई अँगाल।
त्यही मौनतामा सुन्न सकिन्छ —
अझै बाँकी छ एउटा इन्तजार गर्ने आत्मा…
तिमी भित्रै कतै, सुनसान भएर बसेको।

(रतुवामाई ५, मोरङ)