भ्वाइस खबर
कविताः हिमालको सास, मानवको जिम्मेवारी
तोमनाथ उप्रेती
हिमाल
चुपचाप रोइरहेछन्
ग्लेसियरका आँसु बगाउँदै
तीव्र तापक्रमको आगोमा पग्लिँदै
‘तेस्रो ध्रुव’को मुटु टुक्रिँदै छ
र
तालहरू
विस्फोटका सपना देख्छन्।
रूखहरू
शुन्यता बोकेर उभिएका छन्,
हावा भनिरहेका छन्
मानवको ह्रासले हामीलाई जलाउँछ।
नदीहरू
बिस्तारै गुनासो गर्छन्
पहाडका ढलानमा खनिएका योजना
र
गिट्टीका बोझले
हाम्रा हातले बनाएका बाँध
र
सडक
माटोको उर्वरा शक्ति च्यातेर
अविरल खतराको गीत गाइरहेका छन्।
बाघ, चितुवा, लामखुट्टे
सगरमाथाको कुर्सीमा उक्लिरहेका छन्
तापक्रम बढ्दा
प्रजाति विस्थापित हुँदै
मानव र वन्यजन्तुको संवाद टुट्दै।
तर
आवाज छैन
केवल विनाशको
सञ्चित वर्षा
हरित ऊर्जा
पानीको संरक्षण
वृक्ष रोप्ने उत्साह
हामीलाई सम्झाउँछ
जीवन र हिमाल एक अर्कामा बाँच्ने प्रण।
यदि हामी फेरि सुन्यतालाई भरिदिन्छौं भने
हिमालले हामीलाई मात्र डुबाउँदैन
सागर, खेत, गाउँ, शहर
सबै सास फेर्न सक्दैन।
तर
यदि हामी विवेकपूर्वक जलस्रोत बचाउँछौं
वन र नदीको साथमा नाच्छौं
भविष्यका पुस्ता हिमालको संगीत सुनिरहन्छ।
भ्वाइस खबर
प्रतिक्रिया