भ्वाइस खबर
राष्ट्रको मौन अभिभावक (कविता)
तोमनाथ उप्रेती
घरको आँगनमा पहाड छन्
नदीहरू छन्
र
जनताको चुलोमा
कहिलेकाहीँ मात्र आगो बल्छ।
यस घरको एउटा “बुबा” पनि छन्
उनी राष्ट्रका अभिभावक हुन् भनिन्छ।
ठूलो कुर्सीमा बस्छन्।
कहिलेकाहीँ कुर्सी नै शासन गरिरहेको जस्तो लाग्छ।
इतिहास, भविष्य, विकास, समृद्धि
सबै कुरा भाषणमा बनाउँछन्।
भाषणको नदी बग्छ,
तर
खेत भने अझै वर्षाको प्रतीक्षामा हुन्छ।
पूर्वीय दर्शनले भन्छ
पानी चुपचाप बग्छ र चट्टान काट्छ।
हाम्रा बुबा पनि पानी जस्तै छन्,
तर उनीहरू विकासको नक्सा लिएर
फाइलको समुद्रमा डुबुल्की मार्छन्।
कहिलेकाहीँ
संसद् एउटा ठूलो परिवार जस्तो देखिन्छ।
दाइहरू कराउँछन्, भाइहरू टेबुल बजाउँछन्
र
बुबा बीचमा उभिएर भन्छन्
“सबै ठीक हुँदैछ।”
घरको छानो चुहिन्छ।
जनता बाल्टिन राख्छन्।
बुबा भने नयाँ छानाको घोषणा गर्छन्
अर्को पाँच वर्षपछि।
जनताको पेट एउटा खाली ढोल जस्तो छ
बज्दा ठूलो आवाज आउँछ।
बुबाले त्यो आवाजलाई
“लोकतन्त्रको संगीत” भनेर घोषणा गर्छन्।
कहिलेकाहीँ बुबा पहाड जस्तै देखिन्छन्
अचल, विशाल, स्थिर।
तर
नजिक जाँदा थाहा हुन्छ,
त्यो पहाड
कागजको बनेको रहेछ
र
हावाले फाइलहरू उडाइरहेको छ
तर
आकाशमा एउटा आशा पनि छ।
यदि बुबाले साँच्चै बुबा हुन सिके,
यदि कुर्सी भन्दा जिम्मेवारी ठूलो भयो
यदि भाषण भन्दा कर्म बलियो भयो
त्यो दिन नेपाल नामको घरमा
साँचो बिहान हुनेछ।
त्यो दिन
प्रधानमन्त्री साँचो बुबा बन्नेछन्
र
जनताको मुस्कान
राष्ट्रको नयाँ संविधान हुनेछ।
भ्वाइस खबर
प्रतिक्रिया