भ्वाइस खबर
लीना र लाल सागरको रात(युद्द कथा)
तोमनाथ उप्रेती
लाल सागर त्यस रात शान्त थिएन ऊ चुपचाप जस्तो देखिन्थ्यो, तर भित्रभित्रै काँपिरहेको थियो। आकाश धुलो र धुवाँले ढाकिएको थियो, जस्तो कुनै पुरानो क्यानभासमा रगत र खरानी दुवै मिसिएर रंगिएको होस्। घाम अस्ताइसकेको थियो, तर अँध्यारो पूर्ण रूपमा आएको थिएन। त्यो बीचको समय, जब संसारले सास रोक्छ र अर्को विपत्तिको प्रतीक्षा गर्छ।
टाढा शहरहरूमा बमबारीको आवाज लगातार गुञ्जिरहेको थियो। पहिलो विस्फोटपछि आकाश झिलमिलायो, दोस्रोपछि जमिन काँप्यो र तेस्रोपछि मानिसहरूको प्रार्थना पनि हरायो। धुलोले सडकहरू ढाकिसकेको थियो, घरहरू पहिचान हराउँदै थिए र मान्छेहरू आफ्नै छायाजस्तै भागिरहेका थिए।
त्यही भागदौडको बीचमा एउटा पुरानो, भाँचिएको डुंगा लाल सागरको छालमा हल्लिरहेको थियो।
त्यस डुंगामा बालबालिकाहरू थिए।
उनीहरू रोइरहेका थिए कसैले ठूलो स्वरमा, कसैले चुपचाप, कसैले काँध काँपाएर। रुवाइ कुनै तालमा थिएन, कुनै क्रम थिएन, केवल डर थियो गहिरो, असहाय र निरन्तर।
लीना त्यहीँ थिइन्।
सात वर्षकी, धुलोले ढाकिएको अनुहार, आँखा ठूला तर खाली हुँदै गएको। उनले आफ्नो आमाको हात समातेर बसेकी थिइन्, जस्तो त्यो हात नै उनको सम्पूर्ण संसार हो। आमा पनि चुपचाप थिइन्।ओठ हल्लिरहेका थिए तर शब्द बाहिर आउँदैनथे। उनको आँखामा रात बसिसकेको थियो।
समुद्रको सतहमा कालो धुवाँ मिसिएको थियो। तेलका धब्बाहरू पानीमाथि बिस्तारै फैलिँदै थिए, जस्तो कसैले मृत्युको स्मृति पानीमा घोलेर छोडिदिएको होस्। त्यो दृश्य सुन्दर थिएन। त्यो दृश्य साँचो थियो। र साँचो कुरा कहिल्यै सुन्दर हुँदैन।
त्यो डुंगा अब डुंगा थिएन।
भाँचिएको काठ, चिरिएको फलाम, च्यातिएको कपडा यो युद्धले बाँचेको अन्तिम सास थियो।
उनको अनुहार धुलो र आँसुले मिश्रित थियो। आँखा ठूला थिए, तर ती आँखामा बाल्यकाल थिएन—डर थियो। उनी चुपचाप आफ्नो घुँडामा टाउको राखेर बसेकी थिइन्। कहिलेकाहीँ सानो स्वरमा “आमा…” भन्थिन्, तर त्यो शब्द पनि थाकिसकेको जस्तो लाग्थ्यो।
उनकी आमा उनीसँगै थिइन्।
तर उनी अब पहिलेकी आमा थिइनन्।
उनको काखमा अझै पनि छोरी थियो, तर शरीर काँपिरहेको थियो। उनको अनुहारमा न त आँसु रोकिएको थियो, न त आँसु सकिएको थियो। उनी लगातार केही नदेखिने कुरासँग लडिरहेकी थिइन् सायद समयसँग, सायद भाग्यसँग।
केही दूरीमा, लीना का पिता थिए।
तर उनी बाँचिरहेका थिए भन्नु पनि झूटजस्तो लाग्थ्यो।
उनको शरीर टुक्रिएको थियो। एउटा खुट्टा बाँधिएको, छातीमा गहिरो घाउ र सास फेर्न पनि युद्धजस्तै कठिन। उनी पानीको भिजेको काठमा ढलिरहेका थिए, तर आँखाहरू खुला थिए जसरी मृत्युले ढोका ढकढक्याउँदा पनि उनी अझै “एकछिन” भन्दै समय मागिरहेका थिए।
समुद्र मौन थियो।
तर त्यो मौनता शान्ति थिएन।
त्यो मौनता यस्तो थियो, जसले ठूलो विनाशपछि संसारलाई केही क्षणको लागि आफ्नै अपराध हेर्न बाध्य बनाउँछ।
टाढा आकाशमा धुवाँको रेखा फैलिएको थियो।
जहाजहरू थिए ठूला, धातुका, कठोर। उनीहरू मानवको पीडाभन्दा आदेशलाई धेरै राम्रोसँग बुझ्थे। उनीहरूको बत्ती पानीमा झिमझिम गर्थ्यो, जस्तो जीवनलाई हेरेर पनि नदेखेजस्तो।
लीना अचानक काँपिन्।
“आमा… मलाई डर लाग्यो…”
आमाले उनलाई अझ कसेर समातिन्।
“म छु,” उनले भनिन्।
तर त्यो “म छु” शब्द आफैं कमजोर थियो।
किनभने उनी आफैं पनि हराएकी थिइन्।
लीनाको बुबा हल्का हल्लिए।
“लीना…” उनको स्वर भाँचिएको थियो।
बालिकाले टाढाबाट हेरी।
उसले बुबालाई देखेकी थिइन्, तर बुझ्न सकेकी थिइन—यो बुबा हो कि केवल बाँचिरहेको शरीर।
“बाबा?” उनले डराउँदै सोधिन्।
बुबाले मुस्कुराउने प्रयास गरे।
तर मुस्कान निस्केन।
केवल पीडा निस्कियो।
“नजिक आऊ…” उनले बिस्तारै भने।
आमा केही क्षण रोकिइन्।
जस्तो कुनै ठूलो निर्णय जीवनभन्दा ठूलो हुन्छ।
तर अन्ततः उनले लीनालाई उठाएर बुबाको नजिक ल्याइन्।
लीना काँपिरहेकी थिइन्।
उनको सानो हात बुबाको भिजेको हातमा पर्यो।
त्यो स्पर्शमा संसार भरिएको थियो तर बचाउने कुनै शक्ति थिएन।
“बाबा, हामी घर जान्छौं?” लीना सोधिन्।
त्यो प्रश्नले समुद्र पनि झनै गहिरो भयो।
बुबाले आँखा बन्द गरे।
“घर…” उनले दोहोर्याए, जस्तो त्यो शब्द उनीहरूले धेरै टाढाबाट सुनेको हो।
“घर अहिले… धेरै टाढा छ, मेरी छोरी।”
लीना केही बुझिनन्।
उनको संसार अझै सरल थियो—घर, आमा, बाबा।
तर युद्धले सरल संसारलाई सबैभन्दा पहिले मार्छ।
अचानक टाढाबाट विस्फोटको आवाज आयो।
आकाश झिलमिलायो।
समुद्र काँप्यो।
लीना झन् कसेर आमाको छातीमा टाँसिइन्।
“अब के हुन्छ?” उनले सानो स्वरमा सोधिन्।
कोही बोलेन।
किनभने अब उत्तरहरू थिएनन्।
केवल घटना थियो।
बुबाले बिस्तारै लीना तर्फ हेरे।
उनको आँखामा एउटा अन्तिम इच्छा थियो—जीवनभन्दा ठूलो, मृत्युभन्दा भारी।
“तिमी बाँच्नुपर्छ,” उनले फुसफुसाए।
“मलाई लिएर जान्छौ?” लीना सोधिन्।
त्यो प्रश्नले हावा रोकिदियो।
बुबाले केही क्षण केही भन्न सकेनन्।
उनको आँखाबाट अन्तिम आँसु खस्यो।
“म जान सक्दिन…” उनले बिस्तारै भने।
“तर तिमी जान्छौ।”
त्यो बेला समुद्र फेरि शान्त भयो।
तर त्यो शान्ति अझै डरलाग्दो थियो।
आमा चुपचाप रोइन्।
अब उनीसँग न त आवाज थियो, न त बल।
केवल टुटेको विश्वास थियो।
टाढा एउटा उज्यालो झल्कियो।
लीनाले आकाश हेरी।
“त्यो तारा हो?” उनले सोधिन्।
बुबाले हेरे।
“होइन,” उनले भने।
“त्यो संसार हो… जुन हामीले गुमायौं।”
र त्यसपछि बुबाको सास टुट्यो।
चुपचाप।
जसरी समुद्रले पनि कहिल्यै नबोली कुरा लिन्छ।
लीना केही क्षण स्थिर रहिन्।
उनले बुबाको हात समाइरहेकी थिइन्।
“बाबा?” उनले फेरि बोलिन्।
तर अब उत्तर थिएन।
केवल समुद्र थियो।
केवल रात थियो।
केवल युद्धको मौनता थियो।
आमा लीना सम्हाल्दै रोइन्।
तर त्यो रोदन पनि कमजोर थियो जस्तो जीवन आफैं थाकिसकेको होस्।
समुद्रले उनीहरूलाई बिस्तारै अगाडि धकेल्दै लग्यो।
कुनै गन्तव्य बिना।
कुनै वाचा बिना।
तर लीना अझै बाँचेकी थिइन्।
उनको सानो हात आमाको हातमा थियो।
र त्यो हातमा अब सम्पूर्ण संसारको भार थियो।
र लाल सागर
त्यो केवल हेर्दै थियो।
न न्याय गर्दै।
न बचाउँदै।
केवल सबै कुरा बोक्दै।
चुपचाप।
भ्वाइस खबर
प्रतिक्रिया