भेनेजुएला: तेलको सपनामा डुबेको देश(कविता)
तोमनाथ उप्रेती
तेलको सागरमा तैरिरहेका
सुनका माछा
अन्धकारभित्र उज्यालो खोज्दै
चाभेजको माया
समाजवादको मीठो मिठाइ
प्रशासनको भाँडो चिप्लियो
भ्रष्टाचारले रस चुसे।
मादुरोले राष्ट्रलाई गहुँको थैली जस्तो भर्यो
बजारको तानाबानामा रजाईको फाँट खुल्यो
रजाई जस्तो फाँट खुल्यो।
जनता बिरालो जस्तै सडकमा हिँड्छन्
र बेरोजगारीको मुसा मुख चाट्दै हाँस्छ।
अमेरिकी सैनिक
हात भरी चिसो चिया
विपक्षी नेताका लागि गुलाबको फूल देखाउँछ
जनताको पेट खाली रहिरहन्छ।
रुस र चीन
सिंहासनमा मादुरोको गोडा घस्राउँदै
शक्तिको खेलमा हाँस्दै
आलोचना झिक्दै।
भेनेजुएला
सपना देख्ने देश
तेलको नदीमा पौडी खेल्ने जनताले हाँस्छन्
तर हासोमा तिर्खा छ
आशामा चिसो हावा छ।
हात्ती जस्तो सेनाले
राज्यको बगैंचा ओगट्यो
मानव अधिकारको फूल सुकेर
कागजको संविधान झन्डाको सजावट रह्यो।
सत्य र काल्पनिकको संगम
जहाँ तेलको सागरले जनतालाई नुहायो
भोक र ध्रुवीकरणको तानाबानामा डुबायो।
र हासो, आँसु र राजनीति
एउटै मेला बन्यो
जहाँ शक्ति, स्वार्थ
र विदेशी खेलाडी हाँस्दै उभिएका छन्।
प्रतिक्रिया